حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ يُونُسَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، عَنِ الْجَعْدِ، قَالَ سَمِعْتُ السَّائِبَ بْنَ يَزِيدَ، يَقُولُ ذَهَبَتْ بِي خَالَتِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ ابْنَ أُخْتِي وَجِعٌ. فَمَسَحَ رَأْسِي وَدَعَا لِي بِالْبَرَكَةِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ فَشَرِبْتُ مِنْ وَضُوئِهِ، ثُمَّ قُمْتُ خَلْفَ ظَهْرِهِ، فَنَظَرْتُ إِلَى خَاتَمِ النُّبُوَّةِ بَيْنَ كَتِفَيْهِ مِثْلِ زِرِّ الْحَجَلَةِ.
Бизга Абдурраҳмон ибн Юнус ривоят қилди, у деди: бизга Ҳотим ибн Исмоил, ал-Жаъддан ривоят қилди, у деди: мен Соиб ибн Язидни шундай деганини эшитдим: Холам мени Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига олиб борди ва: «Эй Расулуллаҳ, жияним оғриб қолди,» деди. Шунда у киши бошимга маш тортиб, менга барака (сўраб) дуо қилдилар, сўнг таҳорат қилдилар; мен уларнинг таҳорат (суви)дан ичдим. Кейин ортларида туриб, икки кураклари орасидаги нубувват муҳрини — каклик тухумидек — кўрдим.