حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي حُمَيْدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ جُلُوسٌ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِذْ جَاءَهُ رَجُلٌ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَلَكْتُ. قَالَ " مَا لَكَ ". قَالَ وَقَعْتُ عَلَى امْرَأَتِي وَأَنَا صَائِمٌ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلْ تَجِدُ رَقَبَةً تُعْتِقُهَا ". قَالَ لاَ. قَالَ " فَهَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْ تَصُومَ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ ". قَالَ لاَ. فَقَالَ " فَهَلْ تَجِدُ إِطْعَامَ سِتِّينَ مِسْكِينًا ". قَالَ لاَ. قَالَ فَمَكَثَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم، فَبَيْنَا نَحْنُ عَلَى ذَلِكَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِعَرَقٍ فِيهَا تَمْرٌ ـ وَالْعَرَقُ الْمِكْتَلُ ـ قَالَ " أَيْنَ السَّائِلُ ". فَقَالَ أَنَا. قَالَ " خُذْهَا فَتَصَدَّقْ بِهِ ". فَقَالَ الرَّجُلُ أَعَلَى أَفْقَرَ مِنِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ فَوَاللَّهِ مَا بَيْنَ لاَبَتَيْهَا ـ يُرِيدُ الْحَرَّتَيْنِ ـ أَهْلُ بَيْتٍ أَفْقَرُ مِنْ أَهْلِ بَيْتِي، فَضَحِكَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَدَتْ أَنْيَابُهُ ثُمَّ قَالَ " أَطْعِمْهُ أَهْلَكَ ".
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан: У деди: Ҳумайд ибн Абдурраҳмон менга хабар берди: Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳу деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдида ўтирган пайтимизда, тўсатдан у зотга бир киши келиб: ‹Ё Расулуллаҳ, ҳалок бўлдим!› деди. У зот: «Сенга нима бўлди?» дедилар. У: ‹Мен рўзадор бўлган ҳолда хотинимга яқинлик қилдим› деди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Озод қиладиган бир қул топасанми?» дедилар. У: ‹Йўқ› деди. У зот: «Бўлмаса, кетма-кет икки ой рўза тутишга қодирмисан?» дедилар. У: ‹Йўқ› деди. У зот: «Бўлмаса, олтмиш мискинни таомлантиришни топасанми?» дедилар. У: ‹Йўқ› деди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (бир муддат) турди. Биз шу ҳолда турган пайтимизда, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга ичида хурмо бўлган бир арақ (сават) келтирилди — ‹арақ› — сават (дегани). У зот: «Савол берувчи қани?» дедилар. У: ‹Мен› деди. У зот: «Буни ол ва садақа қил» дедилар. У киши: ‹Мендан кўра фақирроқгами, ё Расулуллаҳ? Аллаҳга қасамки, унинг икки қора тошли (лобатайни) орасида — яъни икки Ҳарра орасида — менинг аҳли-байтимдан фақирроқ бирор аҳли-байт йўқ› деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — озиқ тишлари кўрингунча — кулдилар, сўнг: «(Бўлмаса) уни аҳлингга (оилангга) едир» дедилар.