حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَطَاءٍ، - قَالَ ابْنُ الْعَلاَءِ ابْنِ عَلْقَمَةَ بْنِ عَيَّاشٍ - عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ صَخْرٍ، - قَالَ ابْنُ الْعَلاَءِ الْبَيَاضِيِّ - قَالَ كُنْتُ امْرَأً أُصِيبُ مِنَ النِّسَاءِ مَا لاَ يُصِيبُ غَيْرِي فَلَمَّا دَخَلَ شَهْرُ رَمَضَانَ خِفْتُ أَنْ أُصِيبَ مِنَ امْرَأَتِي شَيْئًا يُتَابَعُ بِي حَتَّى أُصْبِحَ فَظَاهَرْتُ مِنْهَا حَتَّى يَنْسَلِخَ شَهْرُ رَمَضَانَ فَبَيْنَمَا هِيَ تَخْدُمُنِي ذَاتَ لَيْلَةٍ إِذْ تَكَشَّفَ لِي مِنْهَا شَىْءٌ فَلَمْ أَلْبَثْ أَنْ نَزَوْتُ عَلَيْهَا فَلَمَّا أَصْبَحْتُ خَرَجْتُ إِلَى قَوْمِي فَأَخْبَرْتُهُمُ الْخَبَرَ وَقُلْتُ امْشُوا مَعِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالُوا لاَ وَاللَّهِ . فَانْطَلَقْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ " أَنْتَ بِذَاكَ يَا سَلَمَةُ " . قُلْتُ أَنَا بِذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَرَّتَيْنِ وَأَنَا صَابِرٌ لأَمْرِ اللَّهِ فَاحْكُمْ فِيَّ مَا أَرَاكَ اللَّهُ قَالَ " حَرِّرْ رَقَبَةً " . قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أَمْلِكُ رَقَبَةً غَيْرَهَا وَضَرَبْتُ صَفْحَةَ رَقَبَتِي قَالَ " فَصُمْ شَهْرَيْنِ مُتَتَابِعَيْنِ " . قَالَ وَهَلْ أُصِبْتُ الَّذِي أُصِبْتُ إِلاَّ مِنَ الصِّيَامِ قَالَ " فَأَطْعِمْ وَسْقًا مِنْ تَمْرٍ بَيْنَ سِتِّينَ مِسْكِينًا " . قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لَقَدْ بِتْنَا وَحْشَيْنِ مَا لَنَا طَعَامٌ قَالَ " فَانْطَلِقْ إِلَى صَاحِبِ صَدَقَةِ بَنِي زُرَيْقٍ فَلْيَدْفَعْهَا إِلَيْكَ فَأَطْعِمْ سِتِّينَ مِسْكِينًا وَسْقًا مِنْ تَمْرٍ وَكُلْ أَنْتَ وَعِيَالُكَ بَقِيَّتَهَا " . فَرَجَعْتُ إِلَى قَوْمِي فَقُلْتُ وَجَدْتُ عِنْدَكُمُ الضِّيقَ وَسُوءَ الرَّأْىِ وَوَجَدْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم السَّعَةَ وَحُسْنَ الرَّأْىِ وَقَدْ أَمَرَنِي - أَوْ أَمَرَ لِي - بِصَدَقَتِكُمْ زَادَ ابْنُ الْعَلاَءِ قَالَ ابْنُ إِدْرِيسَ بَيَاضَةُ بَطْنٌ مِنْ بَنِي زُرَيْقٍ .
Бизга Усмон ибн Абу Шайба ва Муҳаммад ибн Ало — мазмун бир — ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Ибн Идрис Муҳаммад ибн Ишоқдан, у Муҳаммад ибн Амр ибн Атодан — Ибн Ало: ‹Ибн Алқама ибн Айёш› деди — у Сулаймон ибн Ясордан, у Салама ибн Сахрдан — Ибн Ало: ‹ал-Баёзий› деди — ривоят қилди. У деди: Мен бошқалар эриша олмайдиган даражада аёлларга (яқинлик қилишга) қизиқадиган киши эдим. Ромазон ойи кирганида, мен аёлимдан бирор нарсага (яқинликка) эришиб, тонгга қадар давом этиб кетишимдан қўрқдим, шунинг учун Ромазон ойи тугагунига қадар ундан зиҳор қилдим. Бир кеча у менга хизмат қилиб турганида, ундан менга бирор нарса очилиб қолди, мен кўп ўтмай унга сакрадим. Тонг отганида, қавмим олдига чиқиб, уларга воқеани айтдим ва: ‹Мен билан Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига юринглар› дедим. Улар: ‹Йўқ, валлаҳи› дедилар. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига бориб, унга хабар бердим. У зот: «Сен шундай қилдингми, эй Салама?» дедилар. Мен: ‹Ҳа, мен шундай қилдим, эй Расулуллаҳ› дедим икки марта, ‹ва мен Аллаҳнинг ҳукмига сабр қилувчиман, Аллаҳ сизга кўрсатган ҳукмни мен ҳақимда чиқаринг› дедим. У зот: «Бир қул озод қил» дедилар. Мен: ‹Сизни ҳақ билан юборган Зотга қасамки, ундан бошқа қулим йўқ› дедим ва бўйнимнинг ён томонини урдим. У зот: «Унда икки ой кетма-кет рўза тут» дедилар. Мен: ‹Бу бошимга тушган мусибат рўзадан бошқа нарсаданмиди?› дедим. У зот: «Унда олтмиш мискинга бир васқ хурмо едир» дедилар. Мен: ‹Сизни ҳақ билан юборган Зотга қасамки, биз тунни егулик нарсамиз йўқ ҳолда оч ўтказганмиз› дедим. У зот: «Унда Бану Зурайқнинг садақаси соҳиби олдига бор, у уни сенга берсин, сен олтмиш мискинга бир васқ хурмо едир, қолганини эса ўзинг ва оиланг енглар» дедилар. Мен қавмим олдига қайтиб: ‹Мен сизларда танглик ва ёмон фикрни, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурида эса кенглик ва яхши фикрни топдим, у зот менга сизларнинг садақангизни буюрдилар› дедим. Ибн Ало қўшимча қилди: Ибн Идрис: ‹Баёза Бану Зурайқдан бир уруғдир› деди.