حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سَلاَمٍ، قَالَ أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا أَمَرَهُمْ أَمَرَهُمْ مِنَ الأَعْمَالِ بِمَا يُطِيقُونَ قَالُوا إِنَّا لَسْنَا كَهَيْئَتِكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ اللَّهَ قَدْ غَفَرَ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ. فَيَغْضَبُ حَتَّى يُعْرَفَ الْغَضَبُ فِي وَجْهِهِ ثُمَّ يَقُولُ " إِنَّ أَتْقَاكُمْ وَأَعْلَمَكُمْ بِاللَّهِ أَنَا ".
Бизга Муҳаммад ибн Салом ривоят қилди, у деди: бизга Абда, Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан хабар берди, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга (бирор) амални буюрганларида, тоқат қила оладиган (даражада) буюрардилар. (Саҳобалар): «Биз сиздек эмасмиз, эй Расулуллаҳ; Аллаҳ сизнинг олдинги ва кейинги гуноҳларингизни кечирган-ку,» дедилар. Шунда у киши ғазабланиб, ҳатто ғазаб юзларида билинарди, сўнг: «Албатта, сизларнинг энг тақводорингиз ва Аллаҳни энг яхши билганингиз — менман,» дедилар.