حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَقُتَيْبَةُ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالَ ابْنُ أَيُّوبَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ، جَعْفَرٍ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، - وَهُوَ ابْنُ مَعْمَرِ بْنِ حَزْمٍ الأَنْصَارِيُّ أَبُو طُوَالَةَ - أَنَّ أَبَا يُونُسَ، مَوْلَى عَائِشَةَ أَخْبَرَهُ عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - أَنَّ رَجُلاً، جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَفْتِيهِ وَهِيَ تَسْمَعُ مِنْ وَرَاءِ الْبَابِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ تُدْرِكُنِي الصَّلاَةُ وَأَنَا جُنُبٌ أَفَأَصُومُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَأَنَا تُدْرِكُنِي الصَّلاَةُ وَأَنَا جُنُبٌ فَأَصُومُ " . فَقَالَ لَسْتَ مِثْلَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَدْ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ . فَقَالَ " وَاللَّهِ إِنِّي لأَرْجُو أَنْ أَكُونَ أَخْشَاكُمْ لِلَّهِ وَأَعْلَمَكُمْ بِمَا أَتَّقِي " .
Оиша (розияллаҳу анҳо) (ривоят қилди)ки: Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — ундан фатво сўраб — келди; у (Оиша) эшик ортидан эшитиб турар эди. У: «Эй Расулуллаҳ, менга намоз (вақти) — мен жунуб ҳолда турган пайтда — етса, рўза тутайми?» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Менга ҳам намоз — мен жунуб ҳолда турган пайтда — етади, мен эса рўза тутаман» деди. У: «Сен биз каби эмассан, эй Расулуллаҳ; Аллаҳ сенга аввалги ва кейинги гуноҳингни мағфират қилган» деди. У: «Аллаҳга қасам, албатта мен сизларнинг Аллаҳдан энг қўрқувчингиз ва ўзим сақланаётган нарсани энг яхши билувчингиз бўлишимни умид қиламан» деди.