حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ حَفْصٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَرْسَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ بِحُلَّةِ حَرِيرٍ ـ أَوْ سِيرَاءَ ـ فَرَآهَا عَلَيْهِ، فَقَالَ " إِنِّي لَمْ أُرْسِلْ بِهَا إِلَيْكَ لِتَلْبَسَهَا، إِنَّمَا يَلْبَسُهَا مَنْ لاَ خَلاَقَ لَهُ، إِنَّمَا بَعَثْتُ إِلَيْكَ لِتَسْتَمْتِعَ بِهَا ". يَعْنِي تَبِيعُهَا.
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Абу Бакр ибн Ҳафс бизга айтди, Салим ибн Абдуллаҳ ибн Умардан, у отасидан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Умар розияллаҳу анҳуга бир ҳулла (кийим) ипак — ёки: сирў (чизиқли ипак) — юборди. У зот уни унинг устида кўрди ва: «Мен буни сенга — уни кийишинг учун — юбормадим. Уни фақат — (охиратда) насиби бўлмаган киши(гина) кияди. Мен уни сенга — ундан фойдаланишинг учун — юбордим» дедилар — яъни уни сотишни (назарда тутди).