حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ حُمَيْدٍ الطَّوِيلِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي السُّوقِ، فَقَالَ رَجُلٌ يَا أَبَا الْقَاسِمِ. فَالْتَفَتَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّمَا دَعَوْتُ هَذَا. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " سَمُّوا بِاسْمِي، وَلاَ تَكَنَّوْا بِكُنْيَتِي ".
Бизга Одам ибн Абу Иёс ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, у Ҳумайд Тавилдан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бозорда эди. Бир киши: «Ё Абулқосим!» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга ўгирилди. У: «Мен буни чақирдим» деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Менинг исмим билан атаринглар, лекин менинг куням билан куняланманглар».