وَقَالَ عُثْمَانُ بْنُ الْهَيْثَمِ أَبُو عَمْرٍو حَدَّثَنَا عَوْفٌ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ وَكَّلَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِحِفْظِ زَكَاةِ رَمَضَانَ، فَأَتَانِي آتٍ فَجَعَلَ يَحْثُو مِنَ الطَّعَامِ، فَأَخَذْتُهُ، وَقُلْتُ وَاللَّهِ لأَرْفَعَنَّكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ إِنِّي مُحْتَاجٌ، وَعَلَىَّ عِيَالٌ، وَلِي حَاجَةٌ شَدِيدَةٌ. قَالَ فَخَلَّيْتُ عَنْهُ فَأَصْبَحْتُ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا هُرَيْرَةَ مَا فَعَلَ أَسِيرُكَ الْبَارِحَةَ ". قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ شَكَا حَاجَةً شَدِيدَةً وَعِيَالاً فَرَحِمْتُهُ، فَخَلَّيْتُ سَبِيلَهُ. قَالَ " أَمَا إِنَّهُ قَدْ كَذَبَكَ وَسَيَعُودُ ". فَعَرَفْتُ أَنَّهُ سَيَعُودُ لِقَوْلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِنَّهُ سَيَعُودُ. فَرَصَدْتُهُ فَجَاءَ يَحْثُو مِنَ الطَّعَامِ فَأَخَذْتُهُ فَقُلْتُ لأَرْفَعَنَّكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. قَالَ دَعْنِي فَإِنِّي مُحْتَاجٌ، وَعَلَىَّ عِيَالٌ لاَ أَعُودُ، فَرَحِمْتُهُ، فَخَلَّيْتُ سَبِيلَهُ فَأَصْبَحْتُ، فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَبَا هُرَيْرَةَ، مَا فَعَلَ أَسِيرُكَ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ شَكَا حَاجَةً شَدِيدَةً وَعِيَالاً، فَرَحِمْتُهُ فَخَلَّيْتُ سَبِيلَهُ. قَالَ " أَمَا إِنَّهُ قَدْ كَذَبَكَ وَسَيَعُودُ ". فَرَصَدْتُهُ الثَّالِثَةَ فَجَاءَ يَحْثُو مِنَ الطَّعَامِ، فَأَخَذْتُهُ فَقُلْتُ لأَرْفَعَنَّكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَهَذَا آخِرُ ثَلاَثِ مَرَّاتٍ أَنَّكَ تَزْعُمُ لاَ تَعُودُ ثُمَّ تَعُودُ. قَالَ دَعْنِي أُعَلِّمْكَ كَلِمَاتٍ يَنْفَعُكَ اللَّهُ بِهَا. قُلْتُ مَا هُوَ قَالَ إِذَا أَوَيْتَ إِلَى فِرَاشِكَ فَاقْرَأْ آيَةَ الْكُرْسِيِّ {اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ} حَتَّى تَخْتِمَ الآيَةَ، فَإِنَّكَ لَنْ يَزَالَ عَلَيْكَ مِنَ اللَّهِ حَافِظٌ وَلاَ يَقْرَبَنَّكَ شَيْطَانٌ حَتَّى تُصْبِحَ. فَخَلَّيْتُ سَبِيلَهُ فَأَصْبَحْتُ، فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَا فَعَلَ أَسِيرُكَ الْبَارِحَةَ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ زَعَمَ أَنَّهُ يُعَلِّمُنِي كَلِمَاتٍ، يَنْفَعُنِي اللَّهُ بِهَا، فَخَلَّيْتُ سَبِيلَهُ. قَالَ " مَا هِيَ ". قُلْتُ قَالَ لِي إِذَا أَوَيْتَ إِلَى فِرَاشِكَ فَاقْرَأْ آيَةَ الْكُرْسِيِّ مِنْ أَوَّلِهَا حَتَّى تَخْتِمَ {اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ} وَقَالَ لِي لَنْ يَزَالَ عَلَيْكَ مِنَ اللَّهِ حَافِظٌ وَلاَ يَقْرَبَكَ شَيْطَانٌ حَتَّى تُصْبِحَ، وَكَانُوا أَحْرَصَ شَىْءٍ عَلَى الْخَيْرِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَمَا إِنَّهُ قَدْ صَدَقَكَ وَهُوَ كَذُوبٌ، تَعْلَمُ مَنْ تُخَاطِبُ مُنْذُ ثَلاَثِ لَيَالٍ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ ". قَالَ لاَ. قَالَ " ذَاكَ شَيْطَانٌ ".
Усмон ибн Ҳайсам Абу Амр деди: Бизга Авф ривоят қилди, у Муҳаммад ибн Сириндан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мени Рамазон закотини (сақлашга) вакил қилди. Менга бир келувчи келиб, таомдан ҳовучлаб ола бошлади. Мен уни ушлаб: Аллаҳга қасамки, мен сени Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб бораман, дедим. У: Мен муҳтожман, устимда оила (боқимимда) бор, менинг қаттиқ эҳтиёжим бор, деди. Мен уни қўйиб юбордим. Эрталаб Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Эй Абу Ҳурайра, кечаси асиринг нима қилди?» деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, у қаттиқ эҳтиёж ва оиладан шикоят қилди, мен унга раҳм қилиб, йўлини бўшатдим, дедим. У: «Билиб қўй, у сенга ёлғон айтди ва яна қайтиб келади», деди. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг: «У яна қайтиб келади» дегани сабабли, у қайтиб келишини билдим. Мен уни пойладим. У таомдан ҳовучлаб ола бошлади, мен уни ушлаб: Сени Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб бораман, дедим. У: Мени қўй, мен муҳтожман, устимда оила бор, қайтмайман, деди. Мен унга раҳм қилиб, йўлини бўшатдим. Эрталаб Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Эй Абу Ҳурайра, асиринг нима қилди?» деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, у қаттиқ эҳтиёж ва оиладан шикоят қилди, мен унга раҳм қилиб йўлини бўшатдим, дедим. У: «Билиб қўй, у сенга ёлғон айтди ва яна қайтиб келади», деди. Мен уни учинчи марта пойладим. У таомдан ҳовучлаб ола бошлади, мен уни ушлаб: Сени Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб бораман, бу уч мартанинг охири, сен қайтмайман деб даъво қиласан, сўнг қайтасан, дедим. У: Мени қўй, мен сенга Аллаҳ сени фойдалантирадиган калималарни ўргатай, деди. Мен: У нима? дедим. У: Ётоғингга ётганингда, Оятул Курсини: «Аллаҳу ла илаҳа илла ҳувал-ҳайюл-қойюм» — оятни тугатгунгча ўқи, шундай қилса, сенга Аллаҳдан бир ҳофиз (қўриқчи) бўлиб туради ва сенга тонггача шайтон яқинлашмайди, деди. Мен йўлини бўшатдим. Эрталаб Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Кечаси асиринг нима қилди?» деди. Мен: Ё Расулуллаҳ, у менга Аллаҳ мени фойдалантирадиган калималарни ўргатишини даъво қилди, мен йўлини бўшатдим, дедим. У: «У нима?» деди. Мен: У менга: Ётоғингга ётганингда, Оятул Курсини бошидан то: «Аллаҳу ла илаҳа илла ҳувал-ҳайюл-қойюм« тугатгунгча ўқи, деди ва менга: Сенга Аллаҳдан бир ҳофиз бўлиб туради, тонггача сенга шайтон яқинлашмайди, деди, дедим. Улар (саҳобалар) яхшиликка энг ҳарис эдилар. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Билиб қўй, у сенга рост айтди, ҳолбуки у ўта ёлғончидир. Эй Абу Ҳурайра, сен уч кечадан бери ким билан гаплашганингни биласанми?» У: Йўқ, деди. У: «У шайтон эди», деди.