حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ سُمَىٍّ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَا رَجُلٌ يَمْشِي فَاشْتَدَّ عَلَيْهِ الْعَطَشُ، فَنَزَلَ بِئْرًا فَشَرِبَ مِنْهَا، ثُمَّ خَرَجَ فَإِذَا هُوَ بِكَلْبٍ يَلْهَثُ، يَأْكُلُ الثَّرَى مِنَ الْعَطَشِ، فَقَالَ لَقَدْ بَلَغَ هَذَا مِثْلُ الَّذِي بَلَغَ بِي فَمَلأَ خُفَّهُ ثُمَّ أَمْسَكَهُ بِفِيهِ، ثُمَّ رَقِيَ، فَسَقَى الْكَلْبَ فَشَكَرَ اللَّهُ لَهُ، فَغَفَرَ لَهُ ". قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، وَإِنَّ لَنَا فِي الْبَهَائِمِ أَجْرًا قَالَ " فِي كُلِّ كَبِدٍ رَطْبَةٍ أَجْرٌ ". تَابَعَهُ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ وَالرَّبِيعُ بْنُ مُسْلِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, бизга Молик хабар берди, у Сумаййдан, у Абу Солиҳдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Бир киши йўлда кетаётган эди, унга ташналик қаттиқ ботди. У бир қудуғга тушиб, ундан ичди. Сўнг чиқди, қараса бир ит тилини чиқариб энтикиб, ташналикдан (ҳўл) тупроқни ялаётган эди. У: Бу (ит)га ҳам менга етган(ташналик) каби (ташналик) етибди, деди. У (чарм) махсисини тўлдириб, сўнг уни оғзи билан ушлаб, (қудуғдан) чиқди ва итни суғорди. Аллаҳ ундан миннатдор бўлиб (шукрини қабул қилиб), уни мағфират қилди». Улар: Ё Расулуллаҳ, бизга чорваларда (ҳайвонларда) ҳам ажр борми? дедилар. У деди: «Ҳар бир ҳўл (тирик) жигар(эга)да ажр бор». Буни Ҳаммод ибн Салама ва Робиъ ибн Муслим Муҳаммад ибн Зиёддан мутобаъа қилдилар.