حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ، حَدَّثَنَا نَافِعُ بْنُ عُمَرَ، عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ، عَنْ أَسْمَاءَ بِنْتِ أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى صَلاَةَ الْكُسُوفِ، فَقَالَ " دَنَتْ مِنِّي النَّارُ حَتَّى قُلْتُ أَىْ رَبِّ، وَأَنَا مَعَهُمْ فَإِذَا امْرَأَةٌ ـ حَسِبْتُ أَنَّهُ قَالَ ـ تَخْدِشُهَا هِرَّةٌ قَالَ مَا شَأْنُ هَذِهِ قَالُوا حَبَسَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ جُوعًا ".
Бизга Ибн Абу Марям ривоят қилди, бизга Нофеъ ибн Умар ривоят қилди, у Ибн Абу Мулайкадан, у Асмо бинти Абу Бакрдан (розияллаҳу анҳумо): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кусуф (қуёш тутилиши) намозини ўқиди ва деди: «Ўт (дўзах) менга яқинлашди, токи мен: Эй Роббим, мен ҳам улар биланманми? дедим. Шу пайт бир аёл(ни кўрдим) — уни бир мушук тирнаётган эди деб ўйлайман. У (Набий): Бу (аёл)нинг ҳоли нима? деди. Улар: Уни (мушукни) очликдан ўлгунча қамаб (боғлаб) қўйган, дедилар».