حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، أَنَّ أَبَا سَلَمَةَ، حَدَّثَهُ أَنَّهُ، كَانَتْ بَيْنَهُ وَبَيْنَ أُنَاسٍ خُصُومَةٌ، فَذَكَرَ لِعَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ فَقَالَتْ يَا أَبَا سَلَمَةَ اجْتَنِبِ الأَرْضَ، فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ ظَلَمَ قِيدَ شِبْرٍ مِنَ الأَرْضِ طُوِّقَهُ مِنْ سَبْعِ أَرَضِينَ ".
Бизга Абу Маъмар ривоят қилди, бизга Абдулворис ривоят қилди, бизга Ҳусайн ривоят қилди, у Яҳё ибн Абу Касирдан, у деди: Менга Муҳаммад ибн Иброҳим ривоят қилди, Абу Салама унга ривоят қилди: У билан баъзи одамлар орасида хусумат (низо) бор эди. У буни Оишага (розияллаҳу анҳо) зикр қилди. У деди: Эй Абу Салама, ердан (ҳақсиз даъводан) сақлан, чунки Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ким ердан бир қарич миқдор (жой)ни зулм билан олса, у етти ер(қатлами)дан унга ўраладй», деган.