حَدَّثَنَا آدَمُ بْنُ أَبِي إِيَاسٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا وَاصِلٌ الأَحْدَبُ، قَالَ سَمِعْتُ الْمَعْرُورَ بْنَ سُوَيْدٍ، قَالَ رَأَيْتُ أَبَا ذَرٍّ الْغِفَارِيَّ ـ رضى الله عنه ـ وَعَلَيْهِ حُلَّةٌ وَعَلَى غُلاَمِهِ حُلَّةٌ فَسَأَلْنَاهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ إِنِّي سَابَبْتُ رَجُلاً فَشَكَانِي إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَقَالَ لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَعَيَّرْتَهُ بِأُمِّهِ ". ثُمَّ قَالَ " إِنَّ إِخْوَانَكُمْ خَوَلُكُمْ جَعَلَهُمُ اللَّهُ تَحْتَ أَيْدِيكُمْ، فَمَنْ كَانَ أَخُوهُ تَحْتَ يَدِهِ فَلْيُطْعِمْهُ مِمَّا يَأْكُلُ، وَلْيُلْبِسْهُ مِمَّا يَلْبَسُ، وَلاَ تُكَلِّفُوهُمْ مَا يَغْلِبُهُمْ، فَإِنْ كَلَّفْتُمُوهُمْ مَا يَغْلِبُهُمْ فَأَعِينُوهُمْ ".
Бизга Одам ибн Абу Иёс ривоят қилди, бизга Шуъба ривоят қилди, бизга Восил Аҳдаб ривоят қилди, у деди: Мен Маърур ибн Сувайдни эшитдим, у деди: Мен Абу Зар Ғифорийни (розияллаҳу анҳу) кўрдим, унинг устида бир ҳулла (кийим), қулининг устида ҳам бир ҳулла бор эди. Биз ундан бу ҳақда сўрадик. У деди: Мен бир кишини сўкдим, у мени Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га шикоят қилди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Уни онаси билан айблаб таъна қилдингми?» деди. Сўнг деди: «Албатта сизларнинг биродарингиз — хизматкорларингиз, Аллаҳ уларни сизнинг қўл остингизда қилди. Кимнинг биродари унинг қўл остида бўлса, уни ўзи еяётганидан едирсин, ўзи кияётганидан кийдирсин ва уларга қувватлари етмайдиган(иш)ни юкламанглар. Агар уларга қувватлари етмайдиган(иш)ни юкласангиз, уларга ёрдам беринглар».