حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا أَبُو حَيَّانَ التَّيْمِيُّ، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ بَشِيرٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ سَأَلَتْ أُمِّي أَبِي بَعْضَ الْمَوْهِبَةِ لِي مِنْ مَالِهِ، ثُمَّ بَدَا لَهُ فَوَهَبَهَا لِي فَقَالَتْ لاَ أَرْضَى حَتَّى تُشْهِدَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم. فَأَخَذَ بِيَدِي وَأَنَا غُلاَمٌ، فَأَتَى بِيَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنَّ أُمَّهُ بِنْتَ رَوَاحَةَ سَأَلَتْنِي بَعْضَ الْمَوْهِبَةِ لِهَذَا، قَالَ " أَلَكَ وَلَدٌ سِوَاهُ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ فَأُرَاهُ قَالَ " لاَ تُشْهِدْنِي عَلَى جَوْرٍ ". وَقَالَ أَبُو حَرِيزٍ عَنِ الشَّعْبِيِّ " لاَ أَشْهَدُ عَلَى جَوْرٍ ".
Бизга Абдон ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ хабар берди, бизга Абу Ҳайён Таймий хабар берди, у Шаъбийдан, у Нуъмон ибн Баширдан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Онам отамдан молидан менга бир (қисм) ҳадя (беришни) сўради. Сўнг унга (бир фикр) келди ва уни менга ҳадя қилди. У (онам): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни гувоҳ қилмагунинча рози бўлмайман, деди. У менинг қўлимдан тутди — мен бола эдим — ва мени Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га олиб келиб: Бунинг онаси — Равоҳанинг қизи — мендан бунга бир (қисм) ҳадя (қилишни) сўради, деди. У: «Сенинг бундан бошқа фарзандинг борми?» деди. У: Ҳа, деди. У деди: У: «Мени жавр (адолатсизлик) устига гувоҳ қилма», деди деб ўйлайман. Абу Ҳарийз Шаъбийдан: «Мен жавр устига гувоҳлик бермайман», деди.