حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي خَارِجَةُ بْنُ زَيْدٍ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّ أُمَّ الْعَلاَءِ، امْرَأَةً مِنْ نِسَائِهِمْ قَدْ بَايَعَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَتْهُ أَنَّ عُثْمَانَ بْنَ مَظْعُونٍ طَارَ لَهُ سَهْمُهُ فِي السُّكْنَى حِينَ أَقْرَعَتِ الأَنْصَارُ سُكْنَى الْمُهَاجِرِينَ. قَالَتْ أُمُّ الْعَلاَءِ فَسَكَنَ عِنْدَنَا عُثْمَانُ بْنُ مَظْعُونٍ، فَاشْتَكَى، فَمَرَّضْنَاهُ حَتَّى إِذَا تُوُفِّيَ وَجَعَلْنَاهُ فِي ثِيَابِهِ دَخَلَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ رَحْمَةُ اللَّهِ عَلَيْكَ أَبَا السَّائِبِ، فَشَهَادَتِي عَلَيْكَ لَقَدْ أَكْرَمَكَ اللَّهُ. فَقَالَ لِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَمَا يُدْرِيكِ أَنَّ اللَّهَ أَكْرَمَهُ ". فَقُلْتُ لاَ أَدْرِي بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي يَا رَسُولَ اللَّهِ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَمَّا عُثْمَانُ فَقَدْ جَاءَهُ ـ وَاللَّهِ ـ الْيَقِينُ وَإِنِّي لأَرْجُو لَهُ الْخَيْرَ، وَاللَّهِ مَا أَدْرِي وَأَنَا رَسُولُ اللَّهِ مَا يُفْعَلُ بِي ". قَالَتْ فَوَاللَّهِ لاَ أُزَكِّي أَحَدًا بَعْدَهُ أَبَدًا، وَأَحْزَنَنِي ذَلِكَ قَالَتْ فَنِمْتُ فَأُرِيتُ لِعُثْمَانَ عَيْنًا تَجْرِي، فَجِئْتُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ " ذَلِكَ عَمَلُهُ ".
Бизга Абулямон ривоят қилди, бизга Шуайб хабар берди, у Зуҳрийдан, у деди: Менга Хорижа ибн Зайд Ансорий ривоят қилди: Умм Алў — уларнинг аёлларидан бир аёл, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га байъат берган — унга хабар берди: Ансор муҳожирларнинг яшаш (жойлари)ни қуръа ташлаганда, Усмон ибн Мазъуннинг қуръаси (уларнинг уйига) чиқди. Умм Алў деди: Усмон ибн Мазъун бизнинг олдимизда яшади, у касал бўлиб қолди. Биз уни парвариш қилдик, токи у вафот этди. Биз уни ўз кийимларида (кафанлаб) қўйганда, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизнинг олдимизга кирди. Мен: Аллаҳнинг раҳмати сенга бўлсин, эй Абу Соиб! Менинг сенга гувоҳлигим: Аллаҳ сени кароматли қилди, дедим. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) менга: «Аллаҳ уни кароматли қилганини қаердан билдинг?» деди. Мен: Билмайман, ота-онам сенга фидо бўлсин, ё Расулуллаҳ, дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Усмонга келсак, унга — Аллаҳга қасамки — яқин (ўлим) келди, мен унга яхшилик умид қиламан. Аллаҳга қасамки, мен — Расулуллаҳ бўлиб туриб — менга нима қилинишини билмайман», деди. У деди: Аллаҳга қасамки, мен ундан кейин ҳеч кимни асло покламайман (жаннатли деб айтмайман). Бу мени ғамгин қилди. У деди: Мен ухлаб, Усмон учун оқиб турган бир булоқни кўрдим. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб, унга хабар бердим. У: «У(булоқ) — унинг амали», деди.