حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ سَمِعْتُ الْحَسَنَ، يَقُولُ اسْتَقْبَلَ وَاللَّهِ الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ مُعَاوِيَةَ بِكَتَائِبَ أَمْثَالِ الْجِبَالِ فَقَالَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ إِنِّي لأَرَى كَتَائِبَ لاَ تُوَلِّي حَتَّى تَقْتُلَ أَقْرَانَهَا. فَقَالَ لَهُ مُعَاوِيَةُ ـ وَكَانَ وَاللَّهِ خَيْرَ الرَّجُلَيْنِ ـ أَىْ عَمْرُو إِنْ قَتَلَ هَؤُلاَءِ هَؤُلاَءِ وَهَؤُلاَءِ هَؤُلاَءِ مَنْ لِي بِأُمُورِ النَّاسِ مَنْ لِي بِنِسَائِهِمْ، مَنْ لِي بِضَيْعَتِهِمْ فَبَعَثَ إِلَيْهِ رَجُلَيْنِ مِنْ قُرَيْشٍ مِنْ بَنِي عَبْدِ شَمْسٍ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ سَمُرَةَ وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَامِرِ بْنِ كُرَيْزٍ، فَقَالَ اذْهَبَا إِلَى هَذَا الرَّجُلِ فَاعْرِضَا عَلَيْهِ، وَقُولاَ لَهُ، وَاطْلُبَا إِلَيْهِ. فَأَتَيَاهُ، فَدَخَلاَ عَلَيْهِ فَتَكَلَّمَا، وَقَالاَ لَهُ، فَطَلَبَا إِلَيْهِ، فَقَالَ لَهُمَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ إِنَّا بَنُو عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، قَدْ أَصَبْنَا مِنْ هَذَا الْمَالِ، وَإِنَّ هَذِهِ الأُمَّةَ قَدْ عَاثَتْ فِي دِمَائِهَا. قَالاَ فَإِنَّهُ يَعْرِضُ عَلَيْكَ كَذَا وَكَذَا وَيَطْلُبُ إِلَيْكَ وَيَسْأَلُكَ. قَالَ فَمَنْ لِي بِهَذَا قَالاَ نَحْنُ لَكَ بِهِ. فَمَا سَأَلَهُمَا شَيْئًا إِلاَّ قَالاَ نَحْنُ لَكَ بِهِ. فَصَالَحَهُ، فَقَالَ الْحَسَنُ وَلَقَدْ سَمِعْتُ أَبَا بَكْرَةَ يَقُولُ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْمِنْبَرِ وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ إِلَى جَنْبِهِ، وَهْوَ يُقْبِلُ عَلَى النَّاسِ مَرَّةً وَعَلَيْهِ أُخْرَى وَيَقُولُ " إِنَّ ابْنِي هَذَا سَيِّدٌ، وَلَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يُصْلِحَ بِهِ بَيْنَ فِئَتَيْنِ عَظِيمَتَيْنِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ". قَالَ لِي عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ إِنَّمَا ثَبَتَ لَنَا سَمَاعُ الْحَسَنِ مِنْ أَبِي بَكْرَةَ بِهَذَا الْحَدِيثِ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Абу Мусодан, у деди: Мен Ҳасанни шундай деяётганини эшитдим: Аллаҳга қасамки, Ҳасан ибн Али Муовияни тоғлар мисли (катта) қўшинлар билан қаршилади. Амр ибн Ос: Мен шундай қўшинларни кўраяпманки, улар ўз тенг-қурларини ўлдирмагунча орқага қайтмайдилар, деди. Муовия унга — у, Аллаҳга қасамки, икки кишининг яхшироги эди — деди: Эй Амр, агар булар уларни ва улар буларни ўлдирса, мен учун одамларнинг (қолган) ишларига ким (қарайди)? Уларнинг аёлларига ким? Уларнинг мол-мулкига ким? деб Қурайшдан — Бану Абд Шамсдан — икки кишини: Абдурроҳман ибн Самура ва Абдуллаҳ ибн Омир ибн Курайзни унга (Ҳасанга) юборди ва: Бу кишининг олдига боринглар, унга (сулҳни) таклиф қилинглар, унга (гап) айтинглар ва ундан (сулҳни) сўранглар, деди. Улар унга келди, унинг олдига кириб гаплашди ва унга айтди, ундан (сулҳни) сўрадилар. Ҳасан ибн Али уларга: Биз — Абдулмутталиб болалари, биз бу молдан (хилофат молидан) (фойда) топдик, бу уммат ўз қонларида (бир-бирини ўлдириб) тартибсизлик қилди, деди. Улар: У сенга шундай-шундай(нарсани) таклиф қиляпти, сендан (сулҳни) сўраяпти ва талаб қиляпти, дедилар. У: Бунга мен учун ким (кафил)? деди. Улар: Биз сен учун унга (кафил)миз, дедилар. У улардан бирор нарса сўрамади, фақат улар: Биз сен учун унга (кафил)миз, дедилар. У (Муовия) билан сулҳ тузди. Ҳасан деди: Мен Абу Бакрани шундай деяётганини эшитдим: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни минбарда, Ҳасан ибн Али унинг ёнида (турган) ҳолда кўрдим. У бир марта одамларга, бир марта унга (Ҳасанга) юзланар ва: «Бу ўғлим — саййиддир, балки Аллаҳ у билан мусулмонлардан икки катта гуруҳ орасини ислоҳ қилар», дер эди. Менга Али ибн Абдуллаҳ деди: Ҳасаннинг Абу Бакрадан бу ҳадисни эшитгани фақат шу (ривоят) билан бизга собит бўлди.