حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الأَنْصَارِيُّ، قَالَ حَدَّثَنِي حُمَيْدٌ، أَنَّ أَنَسًا، حَدَّثَهُمْ أَنَّ الرُّبَيِّعَ ـ وَهْىَ ابْنَةُ النَّضْرِ ـ كَسَرَتْ ثَنِيَّةَ جَارِيَةٍ، فَطَلَبُوا الأَرْشَ وَطَلَبُوا الْعَفْوَ، فَأَبَوْا فَأَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَهُمْ بِالْقِصَاصِ. فَقَالَ أَنَسُ بْنُ النَّضْرِ أَتُكْسَرُ ثَنِيَّةُ الرُّبَيِّعِ يَا رَسُولَ اللَّهِ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لاَ تُكْسَرُ ثَنِيَّتُهَا فَقَالَ " يَا أَنَسُ كِتَابُ اللَّهِ الْقِصَاصُ ". فَرَضِيَ الْقَوْمُ وَعَفَوْا فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنْ عِبَادِ اللَّهِ مَنْ لَوْ أَقْسَمَ عَلَى اللَّهِ لأَبَرَّهُ ". زَادَ الْفَزَارِيُّ عَنْ حُمَيْدٍ عَنْ أَنَسٍ فَرَضِيَ الْقَوْمُ وَقَبِلُوا الأَرْشَ.
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ Ансорий ривоят қилди, у деди: Менга Ҳумайд ривоят қилди: Анас уларга ривоят қилди: Рубаййиъ — у Назрнинг қизи — бир чўри(қиз)нинг олдинги тишини синдирди. Улар арш (товон) талаб қилди ва афв (кечиришни) талаб қилди, улар (қариндошлар) бош тортди. Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келдилар, у уларга қисос(қасос)ни буюрди. Анас ибн Назр: Рубаййиънинг тиши синдириладими, ё Расулуллаҳ? Йўқ, сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, унинг тиши синдирилмайди, деди. У: «Эй Анас, Аллаҳнинг Китоби — қисос(қасос)дир», деди. Қавм рози бўлиб, афв қилди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта Аллаҳнинг бандаларидан шундай(лар) борки, агар у Аллаҳга қасам ичса, У уни рост чиқарар эди (қасамини бажо келтирар эди)», деди. Фазорий Ҳумайддан, у Анасдан зиёда қилди: Қавм рози бўлиб, арш(товон)ни қабул қилди.