حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُنِيرٍ، سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ بَكْرٍ السَّهْمِيَّ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ الرُّبَيِّعَ، عَمَّتَهُ كَسَرَتْ ثَنِيَّةَ جَارِيَةٍ، فَطَلَبُوا إِلَيْهَا الْعَفْوَ فَأَبَوْا، فَعَرَضُوا الأَرْشَ فَأَبَوْا، فَأَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبَوْا إِلاَّ الْقِصَاصَ، فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْقِصَاصِ، فَقَالَ أَنَسُ بْنُ النَّضْرِ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَتُكْسَرُ ثَنِيَّةُ الرُّبَيِّعِ لاَ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ لاَ تُكْسَرُ ثَنِيَّتُهَا. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " يَا أَنَسُ كِتَابُ اللَّهِ الْقِصَاصُ ". فَرَضِيَ الْقَوْمُ فَعَفَوْا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ مِنْ عِبَادِ اللَّهِ مَنْ لَوْ أَقْسَمَ عَلَى اللَّهِ لأَبَرَّهُ ".
Абдуллаҳ ибн Мунир менга айтди, у Абдуллаҳ ибн Бакр ас-Саҳмийдан эшитди, Ҳумайд бизға айтди, у Анасдан: ар-Рубаййиъ — унинг аммаси бир чўрининг тишини синдирди. Улар (Рубаййиъ аҳли) ундан (жабрланганнинг аҳлидан) афв сўрадилар, улар бош тортди. Улар арш (товон) таклиф қилдилар, улар бош тортди. Улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиға келдилар ва қасосдан бошқасини хоҳламадилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қасосга буюрди. Анас ибн ан-Надр деди: «Эй Расулуллаҳ, ар-Рубаййиънинг тиши синдириладими? Йўқ, сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, унинг тиши синдирилмайди.» Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Эй Анас, Аллаҳнинг китоби — қасосдир.» Шунда қавм рози бўлиб, афв қилдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам деди: «Аллаҳнинг бандаларидан шундай кишилар борки, агар Аллаҳга қасам ичса, У албатта уни рост чиқарар эди.»