قَالَ عُرْوَةُ فَأَخْبَرَتْنِي عَائِشَةُ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَمْتَحِنُهُنَّ بِهَذِهِ الآيَةِ {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا جَاءَكُمُ الْمُؤْمِنَاتُ مُهَاجِرَاتٍ فَامْتَحِنُوهُنَّ } إِلَى {غَفُورٌ رَحِيمٌ}. قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَمَنْ أَقَرَّ بِهَذَا الشَّرْطِ مِنْهُنَّ قَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " قَدْ بَايَعْتُكِ ". كَلاَمًا يُكَلِّمُهَا بِهِ، وَاللَّهِ مَا مَسَّتْ يَدُهُ يَدَ امْرَأَةٍ قَطُّ فِي الْمُبَايَعَةِ، وَمَا بَايَعَهُنَّ إِلاَّ بِقَوْلِهِ.
Урва деди: Менга Оиша хабар берди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни (аёлларни) шу оят билан имтиҳон қилар эди: «Эй иймон келтирганлар, мўмина аёллар сизга ҳижрат қилиб келсалар, уларни имтиҳон қилинглар» — «Ғафурун Роҳийм« сўзига қадар. Урва деди: Оиша деди: Улардан ким шу шартни иқрор қилса, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Сенга байъат бердим», деб айтар эди — бу (фақат) бир сўз, у (Набий) бу билан унга гапирар эди. Аллаҳга қасамки, унинг қўли байъатда бирор аёлнинг қўлига асло тегмаган, у уларга фақат ўз сўзи билан байъат берган.