2760-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Васият китоби
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، رضى الله عنها أَنَّ رَجُلاً، قَالَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم إِنَّ أُمِّي افْتُلِتَتْ نَفْسَهَا، وَأُرَاهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ تَصَدَّقَتْ، أَفَأَتَصَدَّقُ عَنْهَا قَالَ " نَعَمْ، تَصَدَّقْ عَنْهَا ".
Бизга Исмоил ривоят қилди, у деди: Менга Молик ривоят қилди, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо): Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га: Менинг онам тўсатдан (васият қилмасдан) жони олинди (вафот этди), мен уни — агар гапирганида (васият қилганида) — садақа қилган бўлар эди деб ўйлайман. Мен у учун садақа қилайми? деди. У: «Ҳа, у учун садақа қил», деди.