حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْفَضْلِ أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ إِنَّ نَاسًا يَزْعُمُونَ أَنَّ هَذِهِ الآيَةَ نُسِخَتْ، وَلاَ وَاللَّهِ مَا نُسِخَتْ، وَلَكِنَّهَا مِمَّا تَهَاوَنَ النَّاسُ، هُمَا وَالِيَانِ وَالٍ يَرِثُ، وَذَاكَ الَّذِي يَرْزُقُ، وَوَالٍ لاَ يَرِثُ، فَذَاكَ الَّذِي يَقُولُ بِالْمَعْرُوفِ، يَقُولُ لاَ أَمْلِكُ لَكَ أَنْ أُعْطِيَكَ.
Бизга Муҳаммад ибн Фазл Абу Нуъмон ривоят қилди, бизга Абу Авона ривоят қилди, у Абу Бишрдан, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Баъзи одамлар бу оят насх (бекор) қилинди деб гумон қиладилар. Йўқ, Аллаҳга қасамки, у насх қилинмаган, балки у — одамлар беписанд (эътиборсиз) қараганларидан. Улар икки вали (ҳомий): вали (васий)ки, мерос олади — у (мол)ни ризқ (сифатида) беради; ва вали (васий)ки, мерос олмайди — у (етимга) урунка (қоидага мувофиқ): Мен сенга беришга (ҳақим) йўқ, дейди.