حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ يَعْقُوبَ الصَّفَّارُ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ حُمَيْدِ بْنِ هِلاَلٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ خَطَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَخَذَ الرَّايَةَ زَيْدٌ فَأُصِيبَ، ثُمَّ أَخَذَهَا جَعْفَرٌ فَأُصِيبَ، ثُمَّ أَخَذَهَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَوَاحَةَ فَأُصِيبَ، ثُمَّ أَخَذَهَا خَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ عَنْ غَيْرِ إِمْرَةٍ فَفُتِحَ لَهُ ـ وَقَالَ ـ مَا يَسُرُّنَا أَنَّهُمْ عِنْدَنَا ". قَالَ أَيُّوبُ أَوْ قَالَ " مَا يَسُرُّهُمْ أَنَّهُمْ عِنْدَنَا ". وَعَيْنَاهُ تَذْرِفَانِ.
Бизга Юсуф ибн Яъқуб Саффор ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Улайя ривоят қилди, у Айюбдан, у Ҳумайд ибн Ҳилолдан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хутба қилиб деди: «Байроқни Зайд олди ва у (шаҳид бўлиб) ўлдирилди; сўнг уни Жаъфар олди ва у ўлдирилди; сўнг уни Абдуллаҳ ибн Равоҳа олди ва у ўлдирилди; сўнг уни Холид ибн Валид амирсиз (ўзбошимча) олди ва унга (фатҳ) очилди» — ва деди — «Уларнинг бизнинг ҳузуримизда бўлишлари бизни хурсанд қилмайди (улар энди яхшироқ жойда)». Айюб деди: Ёки: «Уларнинг бизнинг ҳузуримизда бўлишлари ўзларини хурсанд қилмайди» деди — унинг кўзлари ёш тўкар эди.