حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ صَبَّاحٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ زَكَرِيَّاءَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ حَقٌّ، مَا لَمْ يُؤْمَرْ بِالْمَعْصِيَةِ، فَإِذَا أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ ".
Мусаддад бизга айтди, Яҳё бизга айтди, Убайдуллаҳдан, у деди: Нофиъ менга айтди, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан; (яна) Муҳаммад ибн Саббоҳ менга айтди, Исмоил ибн Закариё бизга айтди, Убайдуллаҳдан, Нофиъдан, Ибн Умар розияллаҳу анҳумодан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Эшитиш ва итоат қилиш — гуноҳга буюрилмагунча ҳақдир (вожибдир); агар гуноҳга буюрилса, эшитиш ҳам йўқ, итоат ҳам йўқ».