أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي جَعْفَرٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " عَلَى الْمَرْءِ الْمُسْلِمِ السَّمْعُ وَالطَّاعَةُ فِيمَا أَحَبَّ وَكَرِهَ إِلاَّ أَنْ يُؤْمَرَ بِمَعْصِيَةٍ فَإِذَا أُمِرَ بِمَعْصِيَةٍ فَلاَ سَمْعَ وَلاَ طَاعَةَ " .
Бизга Қутайба хабар бериб, деди: бизга ал-Лайс ривоят қилди, у Убайдуллаҳ ибн Абу Жаъфардан, у Нофиъдан, у ибн Умар (розияллаҳу анҳумо)дан (ривоят қилди), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мусулмон кишига, хоҳ ёқсин хоҳ ёқмасин, эшитиш ва итоат қилиш (вожиб)дир, фақат осийликка буюрилса, бундан мустасно. Агар осийликка буюрилса, эшитиш ҳам, итоат ҳам йўқ,» дедилар.