حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَبِي حَمْزَةَ الضُّبَعِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ قَدِمَ وَفْدُ عَبْدِ الْقَيْسِ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّا هَذَا الْحَىَّ مِنْ رَبِيعَةَ، بَيْنَنَا وَبَيْنَكَ كُفَّارُ مُضَرَ، فَلَسْنَا نَصِلُ إِلَيْكَ إِلاَّ فِي الشَّهْرِ الْحَرَامِ، فَمُرْنَا بِأَمْرٍ نَأْخُذُ مِنْهُ وَنَدْعُو إِلَيْهِ مَنْ وَرَاءَنَا. قَالَ " آمُرُكُمْ بِأَرْبَعٍ، وَأَنْهَاكُمْ عَنْ أَرْبَعٍ، الإِيمَانِ بِاللَّهِ شَهَادَةِ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ ـ وَعَقَدَ بِيَدِهِ ـ وَإِقَامِ الصَّلاَةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ وَصِيَامِ رَمَضَانَ، وَأَنْ تُؤَدُّوا لِلَّهِ خُمُسَ مَا غَنِمْتُمْ، وَأَنْهَاكُمْ عَنِ الدُّبَّاءِ وَالنَّقِيرِ وَالْحَنْتَمِ وَالْمُزَفَّتِ ".
Абун-Нуъмон бизга айтди, Ҳаммод бизга айтди, Абу Ҳамза Зубаъийдан, у деди: Ибн Аббос розияллаҳу анҳумони эшитдим, у дер эди: Абдулқайс вакиллари келди ва: «Эй Расулуллаҳ, биз Робиа (қабиласи)дан бўлган бу тирикчилик (уруғ)миз, биз билан сенинг орангда Музар кофирлари бор, биз сенга фақат ҳаром (уруш тақиқланган) ойда ета оламиз. Бас, бизга шундай бир ишни буюргинки, биз ундан (таълим) олайлик ва ортимиздагиларни (қавмимизни) унга чақирайлик», дедилар. У: «Сизларга тўрт (нарсани) буюраман ва тўрт (нарса)дан қайтараман: Аллаҳга иймон келтириш — ‹Ло илаҳа иллаллаҳ› гувоҳлиги — қўли билан (бир бармоғини) букди — намозни барпо қилиш, закот бериш, Рамазон рўзасини тутиш ва ғанимат (ўлжан)гиздан Аллаҳга хумс (бешдан бирини) адо этиш. Ва сизларни дуббо, нақир, ҳантам ва музаффат (деган идишлар)дан қайтараман», деди.