حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي دَعْوَةٍ، فَرُفِعَ إِلَيْهِ الذِّرَاعُ، وَكَانَتْ تُعْجِبُهُ، فَنَهَسَ مِنْهَا نَهْسَةً وَقَالَ " أَنَا سَيِّدُ الْقَوْمِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ، هَلْ تَدْرُونَ بِمَنْ يَجْمَعُ اللَّهُ الأَوَّلِينَ وَالآخِرِينَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ فَيُبْصِرُهُمُ النَّاظِرُ وَيُسْمِعُهُمُ الدَّاعِي، وَتَدْنُو مِنْهُمُ الشَّمْسُ، فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ أَلاَ تَرَوْنَ إِلَى مَا أَنْتُمْ فِيهِ، إِلَى مَا بَلَغَكُمْ، أَلاَ تَنْظُرُونَ إِلَى مَنْ يَشْفَعُ لَكُمْ إِلَى رَبِّكُمْ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ أَبُوكُمْ آدَمُ، فَيَأْتُونَهُ فَيَقُولُونَ يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ، خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ، وَأَمَرَ الْمَلاَئِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ، وَأَسْكَنَكَ الْجَنَّةَ، أَلاَ تَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلاَ تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ وَمَا بَلَغَنَا فَيَقُولُ رَبِّي غَضِبَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ، وَلاَ يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ، وَنَهَانِي عَنِ الشَّجَرَةِ فَعَصَيْتُهُ، نَفْسِي نَفْسِي، اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي، اذْهَبُوا إِلَى نُوحٍ. فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُونَ يَا نُوحُ أَنْتَ أَوَّلُ الرُّسُلِ إِلَى أَهْلِ الأَرْضِ، وَسَمَّاكَ اللَّهُ عَبْدًا شَكُورًا، أَمَا تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلاَ تَرَى إِلَى مَا بَلَغَنَا أَلاَ تَشْفَعُ لَنَا إِلَى رَبِّكَ فَيَقُولُ رَبِّي غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ، وَلاَ يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ، نَفْسِي نَفْسِي، ائْتُوا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم، فَيَأْتُونِي، فَأَسْجُدُ تَحْتَ الْعَرْشِ فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ، وَسَلْ تُعْطَهُ ". قَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ لاَ أَحْفَظُ سَائِرَهُ.
Исъҳоқ ибн Наср менга айтди, Муҳаммад ибн Убайд бизга айтди, Абу Ҳайён бизга айтди, Абу Зуръадан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, у деди: Биз Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бир зиёфатда эдик. Унга (қўлнинг) елка (гўшти) келтирилди — у (Набий)га ёқар эди. У ундан бир тишлам тишлаб олди ва деди: «Мен қиёмат куни одамларнинг саййидиман. Биласизми, Аллаҳ аввалгилар ва кейингиларни битта текисликда жамлайди: кўрувчи уларни кўрар, чақирувчи уларга (овозини) эшиттирар ва қуёш уларга яқинлашар (жазирама). Шунда баъзи одамлар: ‹Ўзингиз бўлган ҳолатни, сизга етиб келган (қийинчилик)ни кўрмаяпсизми? Сизга Раббингиз ҳузурида шафоат қиладиган кишини изламайсизларми?›, дейдилар. Баъзи одамлар: ‹Отангиз Одам (га боринглар)›, дейдилар. Улар унинг олдига келиб: ‹Эй Одам, сен инсонларнинг отасисан, Аллаҳ сени қўли билан яратди, сенга ўз руҳидан пуркади, малоикаларга буюрди, улар сенга сажда қилдилар, сени жаннатда макон қилдирди. Бизга Раббинг ҳузурида шафоат қилмайсанми? Бизнинг ҳолатимиз ва бизга етганни кўрмаяпсанми?›, дейдилар. У: ‹Менинг Раббим бугун шундай ғазабландики, ундан олдин ҳам мислини ғазабланмаган, ундан кейин ҳам мислини ғазабланмайди. У мени дарахтдан қайтарган эди, мен Унга осий бўлдим. Нафсим, нафсим! Мендан бошқага боринг, Нуҳга боринг›, дейди. Улар Нуҳга келиб: ‹Эй Нуҳ, сен ер аҳлига (юборилган) пайғамбарларнинг илкисан, Аллаҳ сени шукур қилувчи банда деб атади; бизнинг ҳолатимизни кўрмаяпсанми? Бизга етганни кўрмаяпсанми? Бизга Раббинг ҳузурида шафоат қилмайсанми?›, дейдилар. У: ‹Менинг Раббим бугун шундай ғазабландики, ундан олдин ҳам мислини ғазабланмаган, ундан кейин ҳам мислини ғазабланмайди. Нафсим, нафсим! Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга боринг›, дейди. Улар менга келадилар, мен Арш остида сажда қиламан. Шунда: ‹Эй Муҳаммад, бошингни кўтар ва шафоат қил, шафоатинг қабул қилинади; сўра, сенга берилади›, дейилади», деди. Муҳаммад ибн Убайд: «Қолганини ёдламайман», деди.