حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، - وَاتَّفَقَا فِي سِيَاقِ الْحَدِيثِ إِلاَّ مَا يَزِيدُ أَحَدُهُمَا مِنَ الْحَرْفِ بَعْدَ الْحَرْفِ - قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمًا بِلَحْمٍ فَرُفِعَ إِلَيْهِ الذِّرَاعُ وَكَانَتْ تُعْجِبُهُ فَنَهَسَ مِنْهَا نَهْسَةً فَقَالَ " أَنَا سَيِّدُ النَّاسِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَهَلْ تَدْرُونَ بِمَ ذَاكَ يَجْمَعُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ الأَوَّلِينَ وَالآخِرِينَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ فَيُسْمِعُهُمُ الدَّاعِي وَيَنْفُذُهُمُ الْبَصَرُ وَتَدْنُو الشَّمْسُ فَيَبْلُغُ النَّاسَ مِنَ الْغَمِّ وَالْكَرْبِ مَا لاَ يُطِيقُونَ وَمَا لاَ يَحْتَمِلُونَ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ لِبَعْضٍ أَلاَ تَرَوْنَ مَا أَنْتُمْ فِيهِ أَلاَ تَرَوْنَ مَا قَدْ بَلَغَكُمْ أَلاَ تَنْظُرُونَ مَنْ يَشْفَعُ لَكُمْ إِلَى رَبِّكُمْ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ لِبَعْضٍ ائْتُوا آدَمَ . فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ وَأَمَرَ الْمَلاَئِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلاَ تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلاَ تَرَى إِلَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ آدَمُ إِنَّ رَبِّي غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَنْ يَغْضَبَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَإِنَّهُ نَهَانِي عَنِ الشَّجَرَةِ فَعَصَيْتُهُ نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي اذْهَبُوا إِلَى نُوحٍ . فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُونَ يَا نُوحُ أَنْتَ أَوَّلُ الرُّسُلِ إِلَى الأَرْضِ وَسَمَّاكَ اللَّهُ عَبْدًا شَكُورًا اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلاَ تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلاَ تَرَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ لَهُمْ إِنَّ رَبِّي قَدْ غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَنْ يَغْضَبَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَإِنَّهُ قَدْ كَانَتْ لِي دَعْوَةٌ دَعَوْتُ بِهَا عَلَى قَوْمِي نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى إِبْرَاهِيمَ صلى الله عليه وسلم . فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ فَيَقُولُونَ أَنْتَ نَبِيُّ اللَّهِ وَخَلِيلُهُ مِنْ أَهْلِ الأَرْضِ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلاَ تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلاَ تَرَى إِلَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ لَهُمْ إِبْرَاهِيمُ إِنَّ رَبِّي قَدْ غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلاَ يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ . وَذَكَرَ كَذَبَاتِهِ نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي اذْهَبُوا إِلَى مُوسَى . فَيَأْتُونَ مُوسَى صلى الله عليه وسلم فَيَقُولُونَ يَا مُوسَى أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ فَضَّلَكَ اللَّهُ بِرِسَالاَتِهِ وَبِتَكْلِيمِهِ عَلَى النَّاسِ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلاَ تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلاَ تَرَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ لَهُمْ مُوسَى صلى الله عليه وسلم إِنَّ رَبِّي قَدْ غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَنْ يَغْضَبَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَإِنِّي قَتَلْتُ نَفْسًا لَمْ أُومَرْ بِقَتْلِهَا نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى عِيسَى صلى الله عليه وسلم . فَيَأْتُونَ عِيسَى فَيَقُولُونَ يَا عِيسَى أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ وَكَلَّمْتَ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَلِمَةٌ مِنْهُ أَلْقَاهَا إِلَى مَرْيَمَ وَرُوحٌ مِنْهُ فَاشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلاَ تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلاَ تَرَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ لَهُمْ عِيسَى صلى الله عليه وسلم إِنَّ رَبِّي قَدْ غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَنْ يَغْضَبَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ - وَلَمْ يَذْكُرْ لَهُ ذَنْبًا - نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي اذْهَبُوا إِلَى مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم فَيَأْتُونِّي فَيَقُولُونَ يَا مُحَمَّدُ أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ وَخَاتَمُ الأَنْبِيَاءِ وَغَفَرَ اللَّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلاَ تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلاَ تَرَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَأَنْطَلِقُ فَآتِي تَحْتَ الْعَرْشِ فَأَقَعُ سَاجِدًا لِرَبِّي ثُمَّ يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَىَّ وَيُلْهِمُنِي مِنْ مَحَامِدِهِ وَحُسْنِ الثَّنَاءِ عَلَيْهِ شَيْئًا لَمْ يَفْتَحْهُ لأَحَدٍ قَبْلِي ثُمَّ يُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ سَلْ تُعْطَهْ اشْفَعْ تُشَفَّعْ . فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَقُولُ يَا رَبِّ أُمَّتِي أُمَّتِي . فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ أَدْخِلِ الْجَنَّةَ مِنْ أُمَّتِكَ مَنْ لاَ حِسَابَ عَلَيْهِ مِنَ الْبَابِ الأَيْمَنِ مِنْ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ وَهُمْ شُرَكَاءُ النَّاسِ فِيمَا سِوَى ذَلِكَ مِنَ الأَبْوَابِ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ إِنَّ مَا بَيْنَ الْمِصْرَاعَيْنِ مِنْ مَصَارِيعِ الْجَنَّةِ لَكَمَا بَيْنَ مَكَّةَ وَهَجَرٍ أَوْ كَمَا بَيْنَ مَكَّةَ وَبُصْرَى " .
Абу Ҳурайра айтди: Бир куни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га гўшт келтирилди; унга билак (қисм) кўтариб берилди — у (қисм) унга ёқар эди; бас ундан бир тишлаб олди ва: "Мен қиёмат куни одамларнинг саййиди (улуғи)ман; бу нима сабабли эканини биласизми? Аллаҳ қиёмат куни аввалги ва кейингиларни битта текисликка жамлайди; уларга даъватчи (овози) эшиттиради ва кўз (ҳаммасини) тешиб (қамраб) ўтади; қуёш яқинлашади; бас одамларга — тоқат қила олмайдиган, кўтара олмайдиган — ғам ва қаттиқ ташвиш етади. Одамларнинг баъзиси баъзисига: ‹Ўзингиз тушган (ҳолатни) кўрмайсизми? Бошингизга етган (нарсани) кўрмайсизми? Сизларга Роббингиз ҳузурида шафоат қиладиган кишини изласангиз-чи?› дейди. Одамларнинг баъзиси баъзисига: ‹Одам(нинг олди)га боринглар› дейди. Улар Одам(нинг олди)га келиб: ‹Эй Одам, сен — башарнинг отаси; Аллаҳ сени Ўз қўли билан яратди, сенга Ўз руҳидан пуфлади ва Малакларга буюрди — улар сенга сажда қилдилар; бизга Роббинг ҳузурида шафоат қил; биз тушган (ҳолатни) кўрмайсанми? Бизга етган (нарсани) кўрмайсанми?› дейдилар. Одам: ‹Албатта Роббим бугун шундай ғазаб қилдики, ундан олдин (ҳеч қачон) бундай ғазаб қилмаган ва ундан кейин (ҳеч қачон) бундай ғазаб қилмайди; ва У мени дарахтдан қайтарган эди, мен Унга осий бўлдим; нафсим, нафсим! Мендан бошқага боринглар; Нуҳ(нинг олди)га боринглар› дейди. Улар Нуҳ(нинг олди)га келиб: ‹Эй Нуҳ, сен — ер (аҳли)га (юборилган) Расулларнинг биринчиси; Аллаҳ сени «шукр қилувчи банда» деб атади; бизга Роббинг ҳузурида шафоат қил; биз тушган (ҳолатни) кўрмайсанми? Бизга етган (нарсани) кўрмайсанми?› дейдилар. У уларга: ‹Албатта Роббим бугун шундай ғазаб қилдики, ундан олдин бундай ғазаб қилмаган ва ундан кейин бундай ғазаб қилмайди; ва менга бир дуо (мустажоб бўладиган) бор эди — уни ўз қавмимга (қарши) дуо қилиб қўйдим; нафсим, нафсим! Иброҳим (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га боринглар› дейди. Улар Иброҳим(нинг олди)га келиб: ‹Сен Аллаҳнинг Набийси ва ер аҳлидан Унинг халили(дўсти)сан; бизга Роббинг ҳузурида шафоат қил; биз тушган (ҳолатни) кўрмайсанми?...› дейдилар. Иброҳим уларга: ‹Албатта Роббим бугун шундай ғазаб қилдики, ундан олдин бундай ғазаб қилмаган ва ундан кейин бундай ғазаб қилмайди› дейди — ва ўз (учта узрли) ёлғонларини зикр қилди — ‹нафсим, нафсим! Мендан бошқага боринглар; Мусо(нинг олди)га боринглар› дейди. Улар Мусо (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб: ‹Эй Мусо, сен — Аллаҳнинг Расули; Аллаҳ сени Ўз рисолатлари ва (бевосита) сўзлашуви билан одамлардан устун қилди; бизга Роббинг ҳузурида шафоат қил; биз тушган (ҳолатни) кўрмайсанми?...› дейдилар. Мусо (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга: ‹Албатта Роббим бугун шундай ғазаб қилдики, ундан олдин бундай ғазаб қилмаган ва ундан кейин бундай ғазаб қилмайди; ва мен бир жонни — ўлдиришга буюрилмаган ҳолда — ўлдирган эдим; нафсим, нафсим! Исо (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га боринглар› дейди. Улар Исо(нинг олди)га келиб: ‹Эй Исо, сен — Аллаҳнинг Расули; сен бешикда (гўдакликда) одамлар билан сўзладинг; сен Ундан бир калима — Марямга (инъом) қилинган, Ундан бир руҳ; бизга Роббинг ҳузурида шафоат қил; биз тушган (ҳолатни) кўрмайсанми?...› дейдилар. Исо (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга: ‹Албатта Роббим бугун шундай ғазаб қилдики, ундан олдин бундай ғазаб қилмаган ва ундан кейин бундай ғазаб қилмайди› дейди — ва ўзига (бирор) гуноҳни зикр қилмади — ‹нафсим, нафсим! Мендан бошқага боринглар; Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га боринглар› дейди. Бас улар менга келиб: ‹Эй Муҳаммад, сен — Аллаҳнинг Расули ва анбиёларнинг хотими (сўнггиси); Аллаҳ сенга гуноҳинг аввали ва кейингисини кечирди; бизга Роббинг ҳузурида шафоат қил; биз тушган (ҳолатни) кўрмайсанми? Бизга етган (нарсани) кўрмайсанми?› дейдилар. Бас мен бораман ва Арш остига келиб, Роббим учун саждага йиқиламан; кейин Аллаҳ менга Ўз ҳамдлари ва гўзал сано(мақтов)ларидан — мендан олдин ҳеч кимга очмаган — бир нарсани очади (илҳом қилади). Кейин: ‹Эй Муҳаммад, бошингни кўтар; сўра — бериласан; шафоат қил — шафоатинг қабул қилинади› дейилади. Мен бошимни кўтариб: ‹Эй Роббим, умматим, умматим› дейман. Менга: ‹Эй Муҳаммад, умматингдан ҳисобсиз (кирувчилар)ни жаннат эшикларидан ўнг эшикдан киритгин; улар бундан бошқа эшикларда одамлар билан шерикдир› дейилади. Жоним қўлида бўлган Зот ила қасамки, жаннат эшикларининг икки тавақаси ораси — Макка билан Ҳажар ораси каби, ёки Макка билан Бусро ораси кабидир" деди.