حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا أَيُّوبُ يَغْتَسِلُ عُرْيَانًا خَرَّ عَلَيْهِ رِجْلُ جَرَادٍ مِنْ ذَهَبٍ، فَجَعَلَ يَحْثِي فِي ثَوْبِهِ، فَنَادَى رَبُّهُ يَا أَيُّوبُ، أَلَمْ أَكُنْ أَغْنَيْتُكَ عَمَّا تَرَى قَالَ بَلَى يَا رَبِّ، وَلَكِنْ لاَ غِنَى لِي عَنْ بَرَكَتِكَ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад Жуъфий менга айтди, Абдураззоқ бизга айтди, Маъмар бизга хабар берди, Ҳаммомдан, Абу Ҳурайра розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан, у деди: «Айюб яланғоч ғусл қилаётганида, унинг устига олтиндан бир тўда чигиртка (олтин парчалари) тушди. У уни кийимига авалай (йиға) бошлади. Шунда Рабби нидо қилди: ‹Эй Айюб, Мен сени ўзинг кўраётган нарсадан беҳожат (бой) қилмаганмидим?!›. У: ‹Ҳа, эй Раббим, лекин Сенинг баракангдан беҳожат (бой) эмасман›, деди».