حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَيْنَمَا أَيُّوبُ يَغْتَسِلُ عُرْيَانًا خَرَّ عَلَيْهِ رِجْلُ جَرَادٍ مِنْ ذَهَبٍ فَجَعَلَ يَحْثِي فِي ثَوْبِهِ، فَنَادَى رَبُّهُ يَا أَيُّوبُ أَلَمْ أَكُنْ أَغْنَيْتُكَ عَمَّا تَرَى قَالَ بَلَى يَا رَبِّ وَلَكِنْ لاَ غِنَى بِي عَنْ بَرَكَتِكَ ".
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Айюб (алайҳиссалом) яланғоч ғусл қилаётганида, унга олтиндан бир тўда (уюм) чигиртка тушди, у уларни ўз кийимига (идишига) йиға бошлади. Робби унга нидо қилди: ‹Эй Айюб, Мен сени — сен кўраётган (бу нарса)дан бой қилмаганмидимми?› деди. У: ‹Ҳа, эй Роббим, лекин Сенинг баракатингдан менга бениёзлик (мустағнилик) йўқ› деди."