حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الصَّوْمُ لِي وَأَنَا أَجْزِي بِهِ يَدَعُ شَهْوَتَهُ وَأَكْلَهُ وَشُرْبَهُ مِنْ أَجْلِي، وَالصَّوْمُ جُنَّةٌ، وَلِلصَّائِمِ فَرْحَتَانِ فَرْحَةٌ حِينَ يُفْطِرُ وَفَرْحَةٌ حِينَ يَلْقَى رَبَّهُ، وَلَخَلُوفُ فَمِ الصَّائِمِ أَطْيَبُ عِنْدَ اللَّهِ مِنْ رِيحِ الْمِسْكِ ".
Абу Ҳурайра Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): Деди: "Аллаҳ азза ва жалла: ‹Рўза Меники, Мен унинг (ажрини) бераман — у ўз шаҳвати, еиши ва ичишини Мен учун тарк этади. Рўза — қалқон(ҳимоя)дир. Рўзадор учун икки шодлик (бор): ифтор қилган пайтдаги шодлик ва Роббига йўлиққан пайтдаги шодлик. Рўзадорнинг оғиз ҳиди (очликдан) Аллаҳ ҳузурида мушк ҳидидан ҳам хушроқдир› деди" деди.