حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ عَلْقَمَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ لَمَّا نَزَلَتِ {الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ} شَقَّ ذَلِكَ عَلَى الْمُسْلِمِينَ، فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَيُّنَا لاَ يَظْلِمُ نَفْسَهُ قَالَ " لَيْسَ ذَلِكَ، إِنَّمَا هُوَ الشِّرْكُ، أَلَمْ تَسْمَعُوا مَا قَالَ لُقْمَانُ لاِبْنِهِ وَهْوَ يَعِظُهُ {يَا بُنَىَّ لاَ تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظِيمٌ }".
Исъҳоқ менга айтди, Исо ибн Юнус бизга хабар берди, Аъмаш бизга айтди, Иброҳимдан, Алқамадан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан, у деди: ‹Иймон келтирган ва ўз иймонларини зулм билан аралаштирмаганлар› (ояти) нозил бўлганида, бу мусулмонларга оғир ботди ва: «Эй Расулуллаҳ, қайсимиз ўз нафсига зулм қилмайди?», дедилар. У: «Бу ундай эмас; у фақат ширкдир. Луқмоннинг ўғлига — уни насиҳат қилаётганида — айтган: ‹Эй ўғилчам, Аллаҳга ширк келтирма, албатта ширк катта зулмдир› деган сўзини эшитмадингизми?», деди.