حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، قَالَ حَدَّثَنِي عَامِرٌ، قَالَ حَدَّثَنِي جَابِرٌ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ أَبَاهُ، تُوُفِّيَ وَعَلَيْهِ دَيْنٌ، فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ إِنَّ أَبِي تَرَكَ عَلَيْهِ دَيْنًا وَلَيْسَ عِنْدِي إِلاَّ مَا يُخْرِجُ نَخْلُهُ، وَلاَ يَبْلُغُ مَا يُخْرِجُ سِنِينَ مَا عَلَيْهِ، فَانْطَلِقْ مَعِي لِكَىْ لاَ يُفْحِشَ عَلَىَّ الْغُرَمَاءُ. فَمَشَى حَوْلَ بَيْدَرٍ مِنْ بَيَادِرِ التَّمْرِ فَدَعَا ثَمَّ آخَرَ، ثُمَّ جَلَسَ عَلَيْهِ فَقَالَ " انْزِعُوهُ ". فَأَوْفَاهُمُ الَّذِي لَهُمْ، وَبَقِيَ مِثْلُ مَا أَعْطَاهُمْ.
Абу Нуъайм бизга айтди, Закариё бизга айтди, у деди: Омир менга айтди, у деди: Жобир розияллаҳу анҳу менга айтди: Отаси вафот этди, унинг устида қарз бор эди. Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келдим ва: «Отам ўз устида қарз қолдирди, менда эса фақат хурмозоринин ҳосили бор, ҳосили эса йиллаб (тўласа ҳам) унинг қарзига етмайди; мен билан юр, токи қарздорлар менга дағаллик қилмасинлар», дедим. У хурмо уюмларидан бирининг атрофида юрди ва дуо қилди, сўнг бошқасида (ҳам), сўнг унинг устига ўтирди ва: «Уни (қарздорларга) тортиб (ўлчаб) беринг», деди. Уларнинг ҳаққини тўлиқ адо этди, ўзи бергани мисли (хурмо яна) қолди.