أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَلاَّمٍ، قَالَ حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ، - وَهُوَ الأَزْرَقُ - قَالَ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا، عَنِ الشَّعْبِيِّ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ أَبَاهُ، تُوُفِّيَ وَعَلَيْهِ دَيْنٌ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبِي تُوُفِّيَ وَعَلَيْهِ دَيْنٌ وَلَمْ يَتْرُكْ إِلاَّ مَا يُخْرِجُ نَخْلُهُ وَلاَ يَبْلُغُ مَا يُخْرِجُ نَخْلُهُ مَا عَلَيْهِ مِنَ الدَّيْنِ دُونَ سِنِينَ فَانْطَلِقْ مَعِي يَا رَسُولَ اللَّهِ لِكَىْ لاَ يَفْحُشَ عَلَىَّ الْغُرَّامُ فَأَتَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَدُورُ بَيْدَرًا بَيْدَرًا فَسَلَّمَ حَوْلَهُ وَدَعَا لَهُ ثُمَّ جَلَسَ عَلَيْهِ وَدَعَا الْغُرَّامَ فَأَوْفَاهُمْ وَبَقِيَ مِثْلُ مَا أَخَذُوا.
Бизга Абдурраҳмон ибн Муҳаммад ибн Саллом хабар берди, у деди: бизга Ишоқ — у ал-Азрақ эди — ривоят қилди, у деди: бизга Закариё ривоят қилди, у аш-Шаъбийдан, у Жобирдан (розияллаҳу анҳу ривоят қилдики): унинг отаси вафот этди ва зиммасида қарз бор эди. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг ҳузурларига келдим ва: «Ё Расулуллаҳ, отам вафот этди ва зиммасида қарз бор эди, у хурмоси берадиган (ҳосил)дан бошқа нарса қолдирмади, хурмоси берадиган (ҳосил) эса зиммасидаги қарзга йиллар (ўтса ҳам) етмайди. Ё Расулуллаҳ, мен билан боринг, токи қарздор менга қўполлик қилмасин,» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келиб, ҳар бир уюмни айланиб чиқдилар ва атрофига салом бердилар ҳамда унга (барака) дуо қилдилар, сўнг унинг устига ўтирдилар ва қарздорларни чақириб, уларга (қарзни) тўлиқ адо этдилар, улар олган миқдордек (хурмо) яна қолди.