حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَرَأَ رَجُلٌ الْكَهْفَ وَفِي الدَّارِ الدَّابَّةُ فَجَعَلَتْ تَنْفِرُ فَسَلَّمَ، فَإِذَا ضَبَابَةٌ ـ أَوْ سَحَابَةٌ ـ غَشِيَتْهُ، فَذَكَرَهُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " اقْرَأْ فُلاَنُ، فَإِنَّهَا السَّكِينَةُ نَزَلَتْ لِلْقُرْآنِ، أَوْ تَنَزَّلَتْ لِلْقُرْآنِ ".
Муҳаммад ибн Башшор менга айтди, Ғундар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Баро ибн Озиб розияллаҳу анҳумони эшитдим: Бир киши (Сура) Каҳфни ўқиди, ҳовлида от (чорва) бор эди, у (ҳайвон) ҳуркиб (сапчиб) юра бошлади. (Киши) салом берди (намоздан чиқди), бирдан бир туман — ёки булут — уни қоплаган эди. У буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилди (айтди). У: «Ўқивергин, эй фалон, чунки у Қуръан (сабабли) нозил бўлган сакина (осойишталик)дир», деди.