حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ رَجُلٌ نَصْرَانِيًّا فَأَسْلَمَ وَقَرَأَ الْبَقَرَةَ وَآلَ عِمْرَانَ، فَكَانَ يَكْتُبُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم، فَعَادَ نَصْرَانِيًّا فَكَانَ يَقُولُ مَا يَدْرِي مُحَمَّدٌ إِلاَّ مَا كَتَبْتُ لَهُ، فَأَمَاتَهُ اللَّهُ فَدَفَنُوهُ، فَأَصْبَحَ وَقَدْ لَفَظَتْهُ الأَرْضُ فَقَالُوا هَذَا فِعْلُ مُحَمَّدٍ وَأَصْحَابِهِ، لَمَّا هَرَبَ مِنْهُمْ نَبَشُوا عَنْ صَاحِبِنَا. فَأَلْقُوهُ فَحَفَرُوا لَهُ فَأَعْمَقُوا، فَأَصْبَحَ وَقَدْ لَفَظَتْهُ الأَرْضُ، فَقَالُوا هَذَا فِعْلُ مُحَمَّدٍ وَأَصْحَابِهِ نَبَشُوا عَنْ صَاحِبِنَا لَمَّا هَرَبَ مِنْهُمْ. فَأَلْقَوْهُ فَحَفَرُوا لَهُ، وَأَعْمَقُوا لَهُ فِي الأَرْضِ مَا اسْتَطَاعُوا، فَأَصْبَحَ قَدْ لَفَظَتْهُ الأَرْضُ، فَعَلِمُوا أَنَّهُ لَيْسَ مِنَ النَّاسِ فَأَلْقَوْهُ.
Абу Маъмар бизга айтди, Абдулворис бизга айтди, Абдулазиз бизга айтди, Анас розияллаҳу анҳудан, у деди: Бир киши насроний эди, сўнг Исломга кирди ва (Сура) Бақара ҳамда Оли Имронни ўқиди, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (ваҳйни) ёзар эди. Сўнг у (яна) насроний бўлиб қайтди ва: «Муҳаммад фақат мен унга ёзган нарсани билади (холос)», дер эди. Аллаҳ уни ўлдирди, улар уни кўмдилар. Тонгда (қабардан) ер уни (отиб) ташлаган эди. Улар: «Бу Муҳаммад ва саҳобаларинин иши — у (киши) улардан қочганида, улар шеригимизнин (қабари)ни қазиб очдилар», дедилар ва уни (қайтадан) ташлади (қабарга қўйди) ва унга (чуқур) қазиди, чуқурроқ қилди. Тонгда ер уни (яна) ташлаган эди. Улар: «Бу Муҳаммад ва саҳобаларинин иши — у улардан қочганида шеригимизни қазиб очдилар», дедилар ва уни ташлади ҳамда унга (қабар) қазиди, ерда иложи борича чуқурроқ қилди. Тонгда ер уни (яна) ташлаган эди. Шунда улар унинг одамлардан эмаслигини билдилар ва уни ташлаб юбордилар.