حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّهَا قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ، حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ أَوْ بِذَاتِ الْجَيْشِ انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي، فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْتِمَاسِهِ، وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ، فَأَتَى النَّاسُ أَبَا بَكْرٍ، فَقَالُوا أَلاَ تَرَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِالنَّاسِ مَعَهُ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ، فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ، فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسَ، وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ قَالَتْ فَعَاتَبَنِي، وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، وَجَعَلَ يَطْعُنُنِي بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي، فَلاَ يَمْنَعُنِي مِنَ التَّحَرُّكِ إِلاَّ مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَخِذِي، فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ التَّيَمُّمِ، فَتَيَمَّمُوا، فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ. فَقَالَتْ عَائِشَةُ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ.
Қутайба ибн Саъид бизга айтди, Моликдан, Абдураҳмон ибнул-Қосимдан, отасидан, Оиша розияллаҳу анҳодан: У деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан унинг сафарларидан бирида чиқдик, токи Байда ёки Зотул-Жайшга етганимизда, менинг бир марварид (шода)им узилиб (тушиб) қолди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни излаш учун (жойда) тўхтади, одамлар ҳам у билан тўхтади, улар сув (устида) эмас эдилар ва улар билан сув (ҳам) йўқ эди. Одамлар Абу Бакрнинг олдига келди ва: «Оиша нима қилганини кўрмаяпсанми? У Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ва у билан одамларни тўхтатди, улар сув (устида) эмас ва улар билан сув йўқ», дедилар. Абу Бакр келди, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эса бошини менинг сонимга қўйган, ухлаб қолган эди. У: «Сен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламни ва одамларни тўхтатдинг, улар сув (устида) эмас ва улар билан сув йўқ», деди. (Оиша) деди: У мени койди ва Аллаҳ хоҳлаган нарсани айтди ва қўли билан менинг биқинимга нуқиб (туртиб) бошлади. Мени қимирлашдан фақат Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг менинг сонимда (ётган) ўрни тўсар эди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ухлади, токи сув йўқ ҳолда тонгни отказди. Шунда Аллаҳ таяммум оятини нозил қилди, улар таяммум қилдилар. Усайд ибнул-Ҳузайр: «Эй Абу Бакр оиласи, бу сизларнинг биринчи баракангиз эмас (сиз ҳар доим барака манбаисиз)», деди. Оиша деди: Сўнг биз мен устида бўлган туяни турғаздик, марваридни унинг остидан топдик.