حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحِيمِ، قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، قَالَ أَخْبَرَنَا حُمَيْدٌ الطَّوِيلُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَقَطَ عَنْ فَرَسِهِ، فَجُحِشَتْ سَاقُهُ أَوْ كَتِفُهُ، وَآلَى مِنْ نِسَائِهِ شَهْرًا، فَجَلَسَ فِي مَشْرُبَةٍ لَهُ، دَرَجَتُهَا مِنْ جُذُوعٍ، فَأَتَاهُ أَصْحَابُهُ يَعُودُونَهُ، فَصَلَّى بِهِمْ جَالِسًا، وَهُمْ قِيَامٌ فَلَمَّا سَلَّمَ قَالَ " إِنَّمَا جُعِلَ الإِمَامُ لِيُؤْتَمَّ بِهِ، فَإِذَا كَبَّرَ فَكَبِّرُوا، وَإِذَا رَكَعَ فَارْكَعُوا، وَإِذَا سَجَدَ فَاسْجُدُوا، وَإِنْ صَلَّى قَائِمًا فَصَلُّوا قِيَامًا ". وَنَزَلَ لِتِسْعٍ وَعِشْرِينَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ آلَيْتَ شَهْرًا فَقَالَ " إِنَّ الشَّهْرَ تِسْعٌ وَعِشْرُونَ ".
Бизга Муҳаммад ибн Абдурраҳим ривоят қилди, у деди: бизга Язид ибн Ҳорун ривоят қилди, у деди: бизга Ҳумайд ат-Тавил, Анас ибн Моликдан хабар бердики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) отларидан йиқилиб, соқлари ёки елкалари шилинди ва хотинларидан бир ой (яқинлик қилмасликка) қасам (ийло) қилдилар. У киши бир балхонада (юқори хона)да — унинг зинаси хурмо таналаридан (ясалган) — ўтирдилар. Саҳобалари у кишини кўргани (йўқлаб) келдилар. У киши уларга ўтирган ҳолда намоз ўқиб бердилар, улар эса тик турган эдилар. Салом берганларида: «Албатта, имом унга иқтидо қилиниши учун (тайинланган); у такбир айтса, такбир айтинглар; рукуъ қилса, рукуъ қилинглар; сажда қилса, сажда қилинглар; тик турган ҳолда намоз ўқиса, тик турган ҳолда намоз ўқинглар,» дедилар. У киши йигирма тўққиз (кун)да (балхонадан) тушдилар. Улар: «Эй Расулуллаҳ, сиз бир ой (қасам) қилган эдингиз-ку?» дедилар. У: «Албатта, ой йигирма тўққиз (кун) (ҳам бўлади),» дедилар.