حَدَّثَنَا مُسْلِمٌ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا ابْنُ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانُوا يَرَوْنَ أَنَّ الْعُمْرَةَ فِي أَشْهُرِ الْحَجِّ مِنَ الْفُجُورِ فِي الأَرْضِ، وَكَانُوا يُسَمُّونَ الْمُحَرَّمَ صَفَرًا وَيَقُولُونَ إِذَا بَرَا الدَّبَرْ، وَعَفَا الأَثَرْ، حَلَّتِ الْعُمْرَةُ لِمَنِ اعْتَمَرْ. قَالَ فَقَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ رَابِعَةً مُهِلِّينَ بِالْحَجِّ وَأَمَرَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَجْعَلُوهَا عُمْرَةً. قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَىُّ الْحِلِّ قَالَ " الْحِلُّ كُلُّهُ ".
Муслим бизга айтди, Вуҳайб бизга айтди, Ибн Товус бизга айтди, отасидан, Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, у деди: Улар (жоҳилиятда) ҳаж ойларида умра қилишни ер юзидаги фужур (гуноҳ)дан деб кўрар эдилар; ва улар Муҳаррамни ‹Сафар› деб атар ва: «(Туяларнинг) орқа (яралари) тузалса, из (ҳожиларнинг изи) ўчса, умра қилувчи учун умра ҳалол бўлди», дер эдилар. (Ибн Аббос) деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ва саҳобалари тўртинчи (кун) ҳаж билан талбия айтган (иҳромда) ҳолда келди ва Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга уни умра қилишни буюрди. Улар: «Эй Расулуллаҳ, қайси ҳалол (қанча нарса ҳалол бўлади)?», дедилар. У: «Ҳалолнинг ҳаммаси (тўлиқ ҳалол бўлади)», деди.