وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ طَاوُسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، - رضى الله عنهما - قَالَ كَانُوا يَرَوْنَ أَنَّ الْعُمْرَةَ فِي أَشْهُرِ الْحَجِّ مِنْ أَفْجَرِ الْفُجُورِ فِي الأَرْضِ وَيَجْعَلُونَ الْمُحَرَّمَ صَفَرً وَيَقُولُونَ إِذَا بَرَأَ الدَّبَرْ وَعَفَا الأَثَرْ وَانْسَلَخَ صَفَرْ حَلَّتِ الْعُمْرَةُ لِمَنِ اعْتَمَرْ . فَقَدِمَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَصْحَابُهُ صَبِيحَةَ رَابِعَةٍ مُهِلِّينَ بِالْحَجِّ فَأَمَرَهُمْ أَنْ يَجْعَلُوهَا عُمْرَةً فَتَعَاظَمَ ذَلِكَ عِنْدَهُمْ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَىُّ الْحِلِّ قَالَ " الْحِلُّ كُلُّهُ " .
Ва менга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди, бизга Баҳз ривоят қилди, бизга Вуҳайб ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Товус отасидан, у Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо)дан ривоят қилди, у деди: Улар (жоҳилият аҳли) ҳаж ойларида умра қилишни ер юзидаги энг катта фисқлардан бири деб билардилар ва Муҳаррамни Сафар деб (ҳисоблаб) қўярдилар ҳамда: «(Туяларнинг) яғри соғайса, из ўчса ва Сафар ўтса, умра қилувчи учун умра ҳалол бўлади», дейишарди. Сўнг Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва шериклари (Зул-ҳижжанинг) тўртинчи куни тонгида ҳажга эҳром боғлаган ҳолда келишди. У уларга буни умра қилишни буюрди. Бу уларга жуда оғир туюлди, шунинг учун: «Ё Расулуллаҳ, қайси (даражадаги) чиқиш (ҳалол бўлади)?» дедилар. У: «Тўлиқ чиқиш (ҳамма нарса ҳалол бўлади)» деди.