3838-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ансорлар фазилатлари
حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ عَبَّاسٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ، قَالَ قَالَ عُمَرُ ـ رضى الله عنه ـ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ كَانُوا لاَ يُفِيضُونَ مِنْ جَمْعٍ حَتَّى تَشْرُقَ الشَّمْسُ عَلَى ثَبِيرٍ، فَخَالَفَهُمُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَأَفَاضَ قَبْلَ أَنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ.
Амр ибн Аббос менга айтди, Абдураҳмон бизга айтди, Суфён бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Амр ибн Маймундан, у деди: Умар розияллаҳу анҳу деди: Албатта мушриклар Жамъ(Муздалифа)дан — токи қуёш Сабир (тоғи) устига чиқмагунча — қайтмас эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларга мухолифат қилди (бошқача қилди) ва қуёш чиқишидан олдин қайтди (ифоза қилди).