حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ هِشَامٍ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها أَنَّ أُمَّ، حَبِيبَةَ وَأُمَّ سَلَمَةَ ذَكَرَتَا كَنِيسَةً رَأَيْنَهَا بِالْحَبَشَةِ، فِيهَا تَصَاوِيرُ، فَذَكَرَتَا لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنَّ أُولَئِكَ إِذَا كَانَ فِيهِمُ الرَّجُلُ الصَّالِحُ فَمَاتَ بَنَوْا عَلَى قَبْرِهِ مَسْجِدًا، وَصَوَّرُوا فِيهِ تِيكَ الصُّوَرَ، أُولَئِكَ شِرَارُ الْخَلْقِ عِنْدَ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ".
Муҳаммад ибнул-Мусанна менга айтди, Яҳё бизга айтди, Ҳишомдан, у деди: Отам менга айтди, Оиша розияллаҳу анҳодан: Умму Ҳабиба ва Умму Салама Ҳабашада кўрган бир черков (каниса)ни зикр қилдилар, унда суратлар (тасвирлар) бор эди ва буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга зикр қилдилар. У: «Албатта ўшалар — улар ичида солиҳ киши бўлиб вафот этса, унинг қабари устига масжид қурар ва унда ўша суратларни чизар эдилар; ўшалар қиёмат куни Аллаҳ ҳузурида халқнинг энг ёмонларидир», деди.