حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَسْدِلُ شَعْرَهُ، وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ يَفْرُقُونَ رُءُوسَهُمْ، وَكَانَ أَهْلُ الْكِتَابِ يَسْدِلُونَ رُءُوسَهُمْ، وَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ مُوَافَقَةَ أَهْلِ الْكِتَابِ فِيمَا لَمْ يُؤْمَرْ فِيهِ بِشَىْءٍ، ثُمَّ فَرَقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم رَأْسَهُ.
Абдон бизга айтди, Абдуллаҳ бизга айтди, Юнусдан, Зуҳрийдан, у деди: Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Утба менга хабар берди, Абдуллаҳ ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўз сочини (пешонага) осилтирар эди, мушриклар эса бошларини (икки томонга) ажратар эдилар, аҳли китоб (яҳудийлар) эса бошларини осилтирар эдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзига бирор нарса (ҳақида) буюрилмаган нарсада аҳли китобга мувофиқ келишни яхши кўрар эди. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам сочини (ўртадан) ажратди (таради).