حَدَّثَنَا عَبْدَانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ أَبِيهِ، إِبْرَاهِيمَ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ، أُتِيَ بِطَعَامٍ، وَكَانَ صَائِمًا فَقَالَ قُتِلَ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ، وَهْوَ خَيْرٌ مِنِّي، كُفِّنَ فِي بُرْدَةٍ، إِنْ غُطِّيَ رَأْسُهُ بَدَتْ رِجْلاَهُ، وَإِنْ غُطِّيَ رِجْلاَهُ بَدَا رَأْسُهُ ـ وَأُرَاهُ قَالَ ـ وَقُتِلَ حَمْزَةُ وَهْوَ خَيْرٌ مِنِّي، ثُمَّ بُسِطَ لَنَا مِنَ الدُّنْيَا مَا بُسِطَ، أَوْ قَالَ أُعْطِينَا مِنَ الدُّنْيَا مَا أُعْطِينَا، وَقَدْ خَشِينَا أَنْ تَكُونَ حَسَنَاتُنَا عُجِّلَتْ لَنَا. ثُمَّ جَعَلَ يَبْكِي حَتَّى تَرَكَ الطَّعَامَ.
Абдон бизга айтди, Абдуллаҳ бизга айтди, Шуъба бизга хабар берди, Саъд ибн Иброҳимдан, отаси Иброҳимдан: Абдураҳмон ибн Авфга таом келтирилди — у рўзадор эди — у: «Мусъаб ибн Умайр ўлдирилди, у мендан яхшироқ (эди); у бир бурда (мато)да кафанланди — боши ёпилса, оёқлари кўринар, оёқлари ёпилса, боши кўринар эди» — уни шундай деди деб ўйлайман — «ва Ҳамза ўлдирилди, у мендан яхшироқ (эди); сўнг бизга дунёдан ёйилди — ёйилган (нарса) — ёки: ‹бизга дунёдан берилди — берилган (нарса)›; биз яхшиликларимиз биз учун (дунёда) тезлаштириб берилган (мукофот) бўлиб қолишидан қўрқдик», деди. Сўнг у йиғлаб, токи таомни тарк қилди.