حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ سَمِعْتُ الزُّهْرِيَّ، حِينَ حَدَّثَ هَذَا الْحَدِيثَ،، حَفِظْتُ بَعْضَهُ، وَثَبَّتَنِي مَعْمَرٌ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنِ الْمِسْوَرِ بْنِ مَخْرَمَةَ، وَمَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ، يَزِيدُ أَحَدُهُمَا عَلَى صَاحِبِهِ قَالاَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فِي بِضْعَ عَشْرَةَ مِائَةً مِنْ أَصْحَابِهِ، فَلَمَّا أَتَى ذَا الْحُلَيْفَةِ قَلَّدَ الْهَدْىَ، وَأَشْعَرَهُ، وَأَحْرَمَ مِنْهَا بِعُمْرَةٍ، وَبَعَثَ عَيْنًا لَهُ مِنْ خُزَاعَةَ، وَسَارَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى كَانَ بِغَدِيرِ الأَشْطَاطِ، أَتَاهُ عَيْنُهُ قَالَ إِنَّ قُرَيْشًا جَمَعُوا لَكَ جُمُوعًا، وَقَدْ جَمَعُوا لَكَ الأَحَابِيشَ، وَهُمْ مُقَاتِلُوكَ وَصَادُّوكَ عَنِ الْبَيْتِ وَمَانِعُوكَ. فَقَالَ " أَشِيرُوا أَيُّهَا النَّاسُ عَلَىَّ، أَتَرَوْنَ أَنْ أَمِيلَ إِلَى عِيَالِهِمْ وَذَرَارِيِّ هَؤُلاَءِ الَّذِينَ يُرِيدُونَ أَنْ يَصُدُّونَا عَنِ الْبَيْتِ، فَإِنْ يَأْتُونَا كَانَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ قَطَعَ عَيْنًا مِنَ الْمُشْرِكِينَ، وَإِلاَّ تَرَكْنَاهُمْ مَحْرُوبِينَ ". قَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ، خَرَجْتَ عَامِدًا لِهَذَا الْبَيْتِ، لاَ تُرِيدُ قَتْلَ أَحَدٍ وَلاَ حَرْبَ أَحَدٍ، فَتَوَجَّهْ لَهُ، فَمَنْ صَدَّنَا عَنْهُ قَاتَلْنَاهُ. قَالَ " امْضُوا عَلَى اسْمِ اللَّهِ ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад бизга айтди, Суфён бизга айтди, деди: Зуҳрий бу ҳадисни сўзлаганда мен унинг бир қисмини ёдладим, Маъмар эса мени Урва ибн аз-Зубайрдан, у ал-Мисвар ибн Махрама ва Марвон ибн ал-Ҳакамдан — улардан бири иккинчисидан кўпроқ айтади — ривоятида мустаҳкамлади. Иккаласи айтди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Ҳудайбия йили саҳобаларидан ўн неча юз киши билан чиқди. Зул-Ҳулайфага етганда, ҳадйга белги осди (қалладаҳу) ва ишъор қилди ва шу ерда умрага эҳром боғлади. У Хузоадан бир жосусини (олдинга) юборди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам йўл юриб, Ғадир ал-Аштотга етганда, жосуси олдига келди ва деди: «Қурайш сенга қарши катта тўдалар тўплади, улар сенга қарши Аҳобишни (иттифоқчи қабилаларни) ҳам тўпладилар. Улар сен билан жанг қиладилар, сени Байтдан тўсадилар ва тўсқинлик қиладилар.» Шунда у деди: «Эй одамлар, менга маслаҳат беринглар. Бизни Байтдан тўсмоқчи бўлганларнинг оила ва бола-чақасига (ҳужум қилишга) мойил бўлишимни кўрасизларми? Агар улар бизга келсалар, Аллаҳ азиз ва жалил мушриклардан бир жосусни (кўзни) кесган (заифлатган) бўлади. Акс ҳолда уларни мағлуб (ҳимоясиз) қилиб қолдирамиз.» Абу Бакр деди: «Эй Расулуллаҳ, сен бу Байтни қасд қилиб чиқдинг, ҳеч кимни ўлдиришни ҳам, ҳеч ким билан урушишни ҳам хоҳламайсан. Бас, унга (Байтга) юзлангин, ким бизни ундан тўсса, биз у билан жанг қиламиз.» У деди: «Аллаҳнинг исми билан юринглар.»