حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ هِشَامٍ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِالْحُدَيْبِيَةِ وَنَحْنُ مُحْرِمُونَ، وَقَدْ حَصَرَنَا الْمُشْرِكُونَ ـ قَالَ ـ وَكَانَتْ لِي وَفْرَةٌ فَجَعَلَتِ الْهَوَامُّ تَسَّاقَطُ عَلَى وَجْهِي، فَمَرَّ بِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّ رَأْسِكَ ". قُلْتُ نَعَمْ. قَالَ وَأُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ {فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ}
Муҳаммад ибн Ҳишом Абу Абдуллаҳ менга айтди, Ҳушайм бизга айтди, у Абу Бишрдан, у Мужоҳиддан, у Абдурраҳмон ибн Абу Лайлодан, у Каъб ибн Ужрадан: У айтди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Ҳудайбияда эдик, эҳромда эдик, мушриклар бизни қамаб қўйган эдилар. У айтди: Менинг узун сочим бор эди, ҳашаротлар (битлар) юзимга тўкила бошлади. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менинг ёнимдан ўтди ва деди: «Бошингдаги ҳашаротлар сени озорлаяптими?» Мен: «Ҳа» дедим. У айтди: Шунда бу оят нозил бўлди: «Сизлардан ким касал бўлса ёки бошида озор бўлса, рўза ёки садақа ёки қурбонликдан иборат фидя (лозим).»