حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عُفَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي اللَّيْثُ، قَالَ حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ الأَنْصَارِيُّ، أَنَّ عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ ـ وَهُوَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا مِنَ الأَنْصَارِ ـ أَنَّهُ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَدْ أَنْكَرْتُ بَصَرِي، وَأَنَا أُصَلِّي لِقَوْمِي، فَإِذَا كَانَتِ الأَمْطَارُ سَالَ الْوَادِي الَّذِي بَيْنِي وَبَيْنَهُمْ، لَمْ أَسْتَطِعْ أَنْ آتِيَ مَسْجِدَهُمْ فَأُصَلِّيَ بِهِمْ، وَوَدِدْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَّكَ تَأْتِينِي فَتُصَلِّيَ فِي بَيْتِي، فَأَتَّخِذَهُ مُصَلًّى. قَالَ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " سَأَفْعَلُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ ". قَالَ عِتْبَانُ فَغَدَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ حِينَ ارْتَفَعَ النَّهَارُ، فَاسْتَأْذَنَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَذِنْتُ لَهُ، فَلَمْ يَجْلِسْ حَتَّى دَخَلَ الْبَيْتَ ثُمَّ قَالَ " أَيْنَ تُحِبُّ أَنْ أُصَلِّيَ مِنْ بَيْتِكَ ". قَالَ فَأَشَرْتُ لَهُ إِلَى نَاحِيَةٍ مِنَ الْبَيْتِ، فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَبَّرَ، فَقُمْنَا فَصَفَّنَا، فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ سَلَّمَ، قَالَ وَحَبَسْنَاهُ عَلَى خَزِيرَةٍ صَنَعْنَاهَا لَهُ. قَالَ فَثَابَ فِي الْبَيْتِ رِجَالٌ مِنْ أَهْلِ الدَّارِ ذَوُو عَدَدٍ فَاجْتَمَعُوا، فَقَالَ قَائِلٌ مِنْهُمْ أَيْنَ مَالِكُ بْنُ الدُّخَيْشِنِ أَوِ ابْنُ الدُّخْشُنِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ ذَلِكَ مُنَافِقٌ لاَ يُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَقُلْ ذَلِكَ، أَلاَ تَرَاهُ قَدْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يُرِيدُ بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ فَإِنَّا نَرَى وَجْهَهُ وَنَصِيحَتَهُ إِلَى الْمُنَافِقِينَ. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَإِنَّ اللَّهَ قَدْ حَرَّمَ عَلَى النَّارِ مَنْ قَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يَبْتَغِي بِذَلِكَ وَجْهَ اللَّهِ ". قَالَ ابْنُ شِهَابٍ ثُمَّ سَأَلْتُ الْحُصَيْنَ بْنَ مُحَمَّدٍ الأَنْصَارِيَّ ـ وَهْوَ أَحَدُ بَنِي سَالِمٍ وَهُوَ مِنْ سَرَاتِهِمْ ـ عَنْ حَدِيثِ مَحْمُودِ بْنِ الرَّبِيعِ، فَصَدَّقَهُ بِذَلِكَ.
Бизга Саид ибн Уфайр ривоят қилди, у деди: менга ал-Лайс ривоят қилди, у деди: менга Уқайл, Ибн Шиҳобдан ривоят қилди, у деди: менга Маҳмуд ибн Рабиъ ал-Ансорий хабар бердики, Итбон ибн Молик — у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан, ансорлардан Бадрда қатнашганлардан эди — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келиб: «Эй Расулуллаҳ, кўзим хиралашди, мен қавмимга (имом бўлиб) намоз ўқийман. Ёмғирлар (ёғганида), мен билан улар орасидаги жилға (водий) тошиб, мен уларнинг масжидига бориб, уларга намоз ўқиб бера олмайман. Эй Расулуллаҳ, сиз менга келиб, уйимда намоз ўқиб беришингизни истардим — уни намозгоҳ қилиб олсам,» деди. (Итбон) деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Иншааллаҳ қиламан,» дедилар. Итбон деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва Абу Бакр кун кўтарилганида (эрталаб) келдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) изн сўрадилар, мен изн бердим. У киши уйга кирмагунча ўтирмадилар, сўнг: «Уйингдан қайси (жой)да намоз ўқишимни хоҳлайсан?» дедилар. (Итбон) деди: Мен у кишига уйнинг бир бурчагини ишора қилдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) (намозга) туриб, такбир айтдилар; биз ҳам туриб, саф тортдик. У киши икки ракаат намоз ўқиб, сўнг салом бердилар. (Итбон) деди: Биз у кишини ўзи учун тайёрлаган хазира (таом)га (қолдириб) ушлаб қолдик. (Итбон) деди: Уйга маҳалла аҳлидан бир нечта эркаклар йиғилди. Улардан бири: «Молик ибн Духайшин — ёки ибн Духшун — қаерда?» деди. Улардан баъзиси: «У — Аллаҳ ва Унинг Расулини яхши кўрмайдиган мунофиқ,» деди. Шунда Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Бундай дема; унинг ‹Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ› деганини кўрмайсанми? Шу билан у Аллаҳнинг юзини (ризосини) истайди,» дедилар. У: «Аллаҳ ва Унинг Расули яхши билади,» деди. (У) деди: «Биз унинг юзини (йўналишини) ва хайрихоҳлигини мунофиқларга (қараганини) кўрамиз,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта, Аллаҳ дўзахни — Аллаҳнинг юзини истаб ‹Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ› деган кишига ҳаром қилган,» дедилар. Ибн Шиҳоб деди: Сўнг мен ал-Ҳусайн ибн Муҳаммад ал-Ансорийдан — у Бани Салимдан, уларнинг улуғларидан эди — Маҳмуд ибн Рабиънинг ҳадиси ҳақида сўрадим; у уни тасдиқлади.