حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، سَمِعَ زُهَيْرًا، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، رضى الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم صَلَّى إِلَى بَيْتِ الْمَقْدِسِ سِتَّةَ عَشَرَ شَهْرًا أَوْ سَبْعَةَ عَشَرَ شَهْرًا، وَكَانَ يُعْجِبُهُ أَنْ تَكُونَ قِبْلَتُهُ قِبَلَ الْبَيْتِ، وَإِنَّهُ صَلَّى ـ أَوْ صَلاَّهَا ـ صَلاَةَ الْعَصْرِ، وَصَلَّى مَعَهُ قَوْمٌ، فَخَرَجَ رَجُلٌ مِمَّنْ كَانَ صَلَّى مَعَهُ، فَمَرَّ عَلَى أَهْلِ الْمَسْجِدِ وَهُمْ رَاكِعُونَ قَالَ أَشْهَدُ بِاللَّهِ لَقَدْ صَلَّيْتُ مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ مَكَّةَ، فَدَارُوا كَمَا هُمْ قِبَلَ الْبَيْتِ، وَكَانَ الَّذِي مَاتَ عَلَى الْقِبْلَةِ قَبْلَ أَنْ تُحَوَّلَ قِبَلَ الْبَيْتِ رِجَالٌ قُتِلُوا لَمْ نَدْرِ مَا نَقُولُ فِيهِمْ، فَأَنْزَلَ اللَّهُ {وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَءُوفٌ رَحِيمٌ }
Абу Нуайм бизға айтди, у Зуҳайрдан эшитди, у Абу Ишоқдан, у ал-Баро розияллаҳу анҳудан: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Байтул-Мақдисга (қаратиб) ўн олти ёки ўн етти ой намоз ўқиди. Унинг қибласи Байт (Каъба) томонда бўлиши унга ёқар эди. У аср намозини ўқиди, у билан бир қавм ҳам ўқиди. У билан ўқиган кишилардан бири чиқиб, масжид аҳли ёнидан ўтди, улар рукуъда эдилар. У деди: «Аллаҳга қасамки, мен Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан Макка томонга намоз ўқидим.» Шунда улар турган ҳол-ҳолда Байт томонга бурилдилар. Қибла Байт томонга бурилишдан олдин (эски) қиблада ўлган кишилар — шаҳид бўлган эркаклар бор эди, биз улар ҳақида нима дейишимизни билмасдик. Шунда Аллаҳ: «Аллаҳ сизларнинг иймонингизни зое қилмайди, албатта Аллаҳ одамларга ниҳоятда меҳрибон, раҳмлидир» (оятини) нозил қилди.