حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ أَبِي مُلَيْكَةَ، يَقُولُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ {حَتَّى إِذَا اسْتَيْأَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا} خَفِيفَةً، ذَهَبَ بِهَا هُنَاكَ، وَتَلاَ {حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ مَتَى نَصْرُ اللَّهِ أَلاَ إِنَّ نَصْرَ اللَّهِ قَرِيبٌ} فَلَقِيتُ عُرْوَةَ بْنَ الزُّبَيْرِ فَذَكَرْتُ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ مَعَاذَ اللَّهِ، وَاللَّهِ مَا وَعَدَ اللَّهُ رَسُولَهُ مِنْ شَىْءٍ قَطُّ إِلاَّ عَلِمَ أَنَّهُ كَائِنٌ قَبْلَ أَنْ يَمُوتَ، وَلَكِنْ لَمْ يَزَلِ الْبَلاَءُ بِالرُّسُلِ حَتَّى خَافُوا أَنْ يَكُونَ مَنْ مَعَهُمْ يُكَذِّبُونَهُمْ، فَكَانَتْ تَقْرَؤُهَا {وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِّبُوا} مُثَقَّلَةً.
Иброҳим ибн Мусо бизга айтди, Ҳишом бизга хабар берди, у Ибн Журайждан, деди: Мен Ибн Абу Мулайкани айтаётганини эшитдим, деди: Ибн Аббос розияллаҳу анҳумо «Ҳатто Расуллар (кофирларнинг иймон келтиришидан) ноумид бўлиб, ўзларини ёлғонга чиқарилди деб гумон қилганларида (кузибу — енгил)» деди — уни ўша (маънога) олиб борди. Ва у: «Ҳатто Расул ва у билан бирга иймон келтирганлар: «Аллаҳнинг нусрати қачон?» дедилар. Огоҳ бўлингки, албатта Аллаҳнинг нусрати яқиндир» (оятини) тиловат қилди. Мен Урва ибн аз-Зубайрни учратиб буни унга зикр қилдим. У деди: Оиша деди: «Маозаллаҳ! Валлаҳи, Аллаҳ Расулига бирор нарсани ваъда қилган бўлса, албатта у ўлишидан олдин унинг рўй беришини билган. Лекин Расулларга доим бало етар эди, то улар ўзлари билан бирга бўлганлар уларни ёлғонга чиқаради деб қўрқгунларича.» У эса уни «ва ўзлари ёлғонга чиқарилди деб гумон қилдилар (куззибу — оғир)» деб ўқир эди.