حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ فِي قَوْلِهِ تَعَالَى {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} قَالَ نَزَلَتْ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُخْتَفٍ بِمَكَّةَ، كَانَ إِذَا صَلَّى بِأَصْحَابِهِ رَفَعَ صَوْتَهُ بِالْقُرْآنِ فَإِذَا سَمِعَهُ الْمُشْرِكُونَ سَبُّوا الْقُرْآنَ وَمَنْ أَنْزَلَهُ، وَمَنْ جَاءَ بِهِ، فَقَالَ اللَّهُ تَعَالَى لِنَبِيِّهِ صلى الله عليه وسلم {وَلاَ تَجْهَرْ بِصَلاَتِكَ} أَىْ بِقِرَاءَتِكَ، فَيَسْمَعَ الْمُشْرِكُونَ، فَيَسُبُّوا الْقُرْآنَ، {وَلاَ تُخَافِتْ بِهَا} عَنْ أَصْحَابِكَ فَلاَ تُسْمِعُهُمْ {وَابْتَغِ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً}.
Яъқуб ибн Иброҳим менга айтди, Ҳушайм бизга айтди, Абу Бишр бизга айтди, у Саид ибн Жубайрдан, у Ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан, Аллаҳ таолонинг «Намозингда овозни баланд қилма ва уни пасайтирма ҳам» деган сўзи ҳақида: У деди: У (оят) Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Маккада яшириниб юрганида нозил бўлди. У саҳобаларига намоз ўқиганида, Қуръан билан овозини кўтарар эди. Мушриклар уни эшитсалар, Қуръанни, уни нозил қилган зотни ва уни келтирган зотни сўкар эдилар. Шунда Аллаҳ таоло Набийига соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Намозингда овозни баланд қилма» — яъни қироатингни, мушриклар эшитиб Қуръанни сўкадилар; «ва уни пасайтирма ҳам» — саҳобаларингдан, уларга эшиттирмаслик даражада; «буларнинг орасида бир йўл тут» (деди).