حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، رضى الله عنه قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " تَحَاجَّتِ الْجَنَّةُ وَالنَّارُ فَقَالَتِ النَّارُ أُوثِرْتُ بِالْمُتَكَبِّرِينَ وَالْمُتَجَبِّرِينَ. وَقَالَتِ الْجَنَّةُ مَا لِي لاَ يَدْخُلُنِي إِلاَّ ضُعَفَاءُ النَّاسِ وَسَقَطُهُمْ. قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لِلْجَنَّةِ أَنْتِ رَحْمَتِي أَرْحَمُ بِكِ مَنْ أَشَاءُ مِنْ عِبَادِي. وَقَالَ لِلنَّارِ إِنَّمَا أَنْتِ عَذَابٌ أُعَذِّبُ بِكِ مَنْ أَشَاءُ مِنْ عِبَادِي. وَلِكُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا مِلْؤُهَا، فَأَمَّا النَّارُ فَلاَ تَمْتَلِئُ حَتَّى يَضَعَ رِجْلَهُ فَتَقُولُ قَطٍ قَطٍ قَطٍ. فَهُنَالِكَ تَمْتَلِئُ وَيُزْوَى بَعْضُهَا إِلَى بَعْضٍ، وَلاَ يَظْلِمُ اللَّهُ ـ عَزَّ وَجَلَّ ـ مِنْ خَلْقِهِ أَحَدًا، وَأَمَّا الْجَنَّةُ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يُنْشِئُ لَهَا خَلْقًا ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Абдураззоқдан, у Маъмардан, у Ҳаммомдан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Жаннат билан дўзах баҳслашди. Дўзах: Менга кибрланувчилар ва зўравонлар афзал кўрилди (берилди), деди. Жаннат эса: Менга нега фақат одамларнинг заифлари ва паст (эътиборсиз)лари киради? деди. Аллаҳ табарака ва таоло жаннатга: Сен Менинг раҳматимсан, сен билан бандаларимдан хоҳлаганимга раҳм қиламан, деди. Дўзахга эса: Сен фақат Менинг азобимсан, сен билан бандаларимдан хоҳлаганимни азоблайман, деди. Уларнинг ҳар бири учун ўз тўласи (тўлиши) бор. Дўзах эса (Аллаҳ) Оёғини қўймагунча тўлмайди, шунда у: Бас, бас, бас, дейди. Мана ўшанда у тўлади ва бир қисми бошқа қисмига қисилади. Аллаҳ азза ва жалла хилқатидан бирортасига зулм қилмайди. Жаннатга эса Аллаҳ азза ва жалла (янги) хилқат яратади» дедилар.