حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، سَمِعَ حَسَّانَ بْنَ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ يُونُسَ بْنِ يَزِيدَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ، أَنَّهُ سَأَلَ عَائِشَةَ عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَى {وَإِنْ خِفْتُمْ أَنْ لاَ تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنَ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلاَثَ وَرُبَاعَ فَإِنْ خِفْتُمْ أَنْ لاَ تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ لاَ تَعُولُوا}. قَالَتْ يَا ابْنَ أُخْتِي، الْيَتِيمَةُ تَكُونُ فِي حَجْرِ وَلِيِّهَا، فَيَرْغَبُ فِي مَالِهَا وَجَمَالِهَا، يُرِيدُ أَنْ يَتَزَوَّجَهَا بِأَدْنَى مِنْ سُنَّةِ صَدَاقِهَا، فَنُهُوا أَنْ يَنْكِحُوهُنَّ إِلاَّ أَنْ يُقْسِطُوا لَهُنَّ فَيُكْمِلُوا الصَّدَاقَ، وَأُمِرُوا بِنِكَاحِ مَنْ سِوَاهُنَّ مِنَ النِّسَاءِ.
Али, Ҳассон ибн Иброҳимдан: у Юнус ибн Язиддан, у Зуҳрийдан: Менга Урва хабар берди: У Оишадан Аллаҳ таолонинг «Агар етимлар (ҳақи)да адолат қилолмасликдан қўрқсангиз, ўзингизга ҳалол бўлган (бошқа) аёллардан икки, уч ва тўрттагача уйланинглар; агар (улар орасида) адолат қилолмасликдан қўрқсангиз, биттани (олинг) ёки қўл остингиздаги (чўрилар) билан (қаноатланинг); бу зулм қилмасликка яқинроқдир» деган сўзи ҳақида сўради. У: Эй жияним, етим қиз ўз валийсининг тарбиясида бўлади, у унинг моли ва гўзаллигига қизиқиб, унга белгиланган маҳр суннатидан камроқ (маҳр билан) уйланмоқчи бўлади. Бас, улар бундай қизларни адолат қилиб, маҳрни тўла бермагунча никоҳлашдан қайтарилдилар, ва улардан бошқа аёлларга уйланишга буюрилдилар, деди.